Toyota Celica GT Rally

In Toyota Celica GT Rally bestuur je geacht in de snelste Japanse auto van de jaren negentig. De waarheid is dat je je achter het stuur vaak langzamer voelt. Deze game uit 1992 belooft endurance rally-actie, maar levert in plaats daarvan een eendimensionale simulator op die noch de geest van racen noch de elegantie van de grote games uit die era bezit.

Het is een rallyrace met echte circuits over meerdere continenten. Je rijdt over verschillende ondergronden — asfalt, grind, sneeuw — en moet de finish bereiken zonder te crashen. Het doel? Rij het parcours af en raak alle checkpoints. Het spel zet je tegelijk als chauffeur en navigator in. Het is niet arcade, meer een simulatiepoging die verdrinkt in methodiciteit en verveling.

De bediening is onprettig. De auto reageert met vertraging, alsof je hem via een luidspreker bestuurt. Bij het nemen van bochten voel je het gewicht van de auto, maar niet aangenaam — eerder frustreren. De graphics zijn adequaat voor die tijd — de Celica is herkenbaar, het landschap heeft kleur — maar zijn niet genoeg reden om te blijven kijken. Het spel adopteert simracing-uitstraling zonder rally's dramatiek en zonder arcade-humor. Je bent met één optie gelaten: rechtuit rijden, niet van de weg afgaan, en in slaap vallen achter het stuur.

Toyota Celica GT Rally werd nooit een legende of voluit slecht spel — het was eenvoudig middelmatig. Betere rally-sims bestonden in de jaren negentig, en veel meer vermakelijke racetitels ook. Vandaag probeer je het voor historische context en om te zien hoe computergraphics motorsport aanpakten. Dan sluit je het.

Het spelen ervan heeft hooguit zin uit nieuwsgierigheid — hoe een Japanse autofabrikant zichzelf in een computerspel promoot. Niet omdat het je zal vermaken, maar als artefact: bewijs dat niet elk licentie-spel goed was. Als je ergens DOS-emulatie ervan in een browser of arcade vindt, vink het af als wetenschappelijk experiment en ga dan Stunts spelen.