Spear of Destiny

Heilige speren worden niet geleend. In Spear of Destiny zul je dat op de harde manier ontdekken wanneer je jezelf in een mijncomplex vol nazi-soldaten en demonische wezens uit de hel terugvindt. Het is 1992, iD Software brengt een prequel op Wolfenstein 3D uit, en ze zetten op een eenvoudige formule: vooruit gaan, alles wat beweegt schieten, sleutels vinden. Het werkt nog steeds. De graphics zijn hetzelfde als in Wolfenstein — pseudo 3D Raycaster met een hakkelende framerate, vlakke sprites zoals papieren knipsels tegen een zwarte achtergrond, textuurvervorming wanneer je te dicht bij een muur komt. Maar dat zijn eigenlijk het goede nieuws. Ik weet dat de leeftijd van de engine van kilometers afstand zichtbaar is, toch navigeer je door die wereld zonder problemen en het geluid van elk schot rinkelt vandaag nog in je oren als een kogel uit een karabijn. De gameplay is rechtlijnig — WASD bestaat niet, je hebt pijltjestoetsen en Ctrl om te schieten. Om je heen zie je zieke of dode soldaten, strip ze voor wapens en munitie. Eerst met een pistool, later met machinegeweren of zware wapens. Tussen de ronden door schuil je achter hoeken, wacht je tot de vijand in je schootsveld staat. Vijand-AI verstopt zich niet, het komt gewoon recht op je af; dus je hebt ruimte om langzaam achteruit te lopen en kogels in hun voorhoofd te pompen. Het nieuwe ding — demons — is erger. Ze vliegen, ze springen, je verliest ze uit het oog en je gezondheid daalt snel. Wat Spear interessant maakt is zijn zuivere structuur. Wolfenstein's drama ontbreekt hier, politiek ontbreekt — het is goed tegen kwaad zonder onnodige toespraken. Elk level is een doolhof waar je naar de uitgang zoekt, en daar heeft het spel één sterkte: eenvoud. Niets leidt je af van schieten. Vandaag ziet het er als een skelet uit, maar in de jaren negentig was het precies de adrenalinestoot die mensen op DOS-machines nodig hadden. Het is logisch verouderd — resolutie, kleurenpalet, afwezigheid van geluid tijdens verkenning. Wie het vandaag speelt ziet het als een eerste-persoons museum. Maar daarom is het nog steeds hier. Het breekt nooit, misvorm nooit, verwacht geen updates. Het is gewoon daar, als een oud Colt op een garagemuur. Als retro-koorts je grijpt of je wilt zien wat mensen speelden voor Half-Life en Quake, is het een makkelijke keuze. Je hoeft er geen uren plezier aan te beleven — onthoud gewoon dat dit de standaard was toen Pentium voor het eerst opstartte.