Space Commanders

Niet de meest originele naam voor een game die je af en toe wel eens wilt spelen, maar niet keer op keer. Space Commanders uit 1983 is een klassieke arcade shooter uit het computerera, toen minder meer was — enkele sprites, een handvol geluiden, en één regel: schiet eerst of word geschoten.

Je zit in een soort ruimteschip en moet golven vijanden overleven. Geen groot verhaal, geen motivatie — alleen jij, je wapen, en een eindeloze stroom iets wat je probeert te vernietigen. Het spel speelt in klassieke arcade-snelheid, waar elke fout je een leven kost en reflexen meer tellen dan strategie.

De bediening is eenvoudig — beweging en schieten, niets meer. De graphics passen bij hun tijd: eenvoudige vormen, minimalistische kleuren, blokkerige sprites zonder glans of finesse. Geluid? Als je een Sound Blaster of compatibele kaart hebt, hoor je piepjes en krakels die zowel deel van de atmosfeer zijn als je gehoor na een uur schaden. Zonder geluid is het slechts een schaduw van het spel — saai en stil.

Space Commanders had zijn moment in de jaren tachtig — arcade games waren in trend, elke computer had één van deze shooters in zijn bibliotheek nodig. Vandaag de dag is het vooral een historisch artefact, een getuige van een era waarin graphics in pixels werden gemeten en gameplay pure reflex gaming zonder extra's was. Wetenschappelijke nauwkeurigheid kocht niets als het spelen erger maakte.

Als je terug wilt naar de vroege dagen van computergaming en niet erg vindt om minimalistische graphics te zien, kun je het zonder spijt in je browser spelen. Het is eigenlijk best leuk voor tien minuten. Verwacht alleen niet dat het je van je sokken blaast. Er waren — en zijn nog steeds — interessantere arcade games.