Solitaire's Journey

Solitaire's Journey — de naam belooft iets tussen kaarten en avontuur, maar de werkelijkheid is wat anders. Dit is die periode waarin computersolitaire in games werd gepropt en men dacht dat het toevoegen van wat plaatjes en een verhaal volstaan zou. Dat was niet het geval.

Op het scherm voor je ligt klassieke solitaire met één hand, kleurrijke kaarten en een achtergrond die eruitziet als een overbelichte foto uit een reisbrochure. Een poging tot charme, maar zonder charme. Het doel is traditioneel: deal de kaarten, stapel ze in rijen van koning omlaag, leeg de tafel. Tot je beseft dat je voor de twintigste keer dezelfde tafel leegmaakt en het spel zich herhaalt zonder een zin die uitlegt waarom je door zou moeten gaan.

De bediening is eenvoudig — klik een kaart, sleep hem waar hij hoort. Niets ingewikkelds. De geluiden hier zijn alsof iemand in een teksteditor met code speelde — piepig, tandeloos, zonder de smaak die betere solitaire-titels zelfs in die tijd al hadden. De grafische weergave is scherp, maar zielloos. Het kleurenschema is niet slecht, gewoon onnodig opgepimpt voor een spel dat beter als tekst zou werken.

Wat Journey wilde zijn — zwerven, ontdekking, verhaal — dat ontbreekt compleet. Je hebt alleen kaarten en de hoop dat het volgende keer beter is. Dat zal niet zo zijn. Het zou zuivere wiskunde en routine zijn als dit niet uit 1992 zou stammen, toen zelfs dit bereikbaar was — en toch waren er meer van deze spellen en sommige werden beter afgehandeld.

Tegenwoordig is dit geen spellenverzameling die je mee het graf in neemt. Het is eerder documentatie van hoe eenvoudige dingen onhandig kunnen worden verpakt — hoewel eenvoudige dingen niet moeilijk goed te doen zijn. Je kunt het uit nieuwsgierigheid in een browser spelen, maar die nieuwsgierigheid zal beperkt en kortdurend zijn. Solitaire's Journey is het type spel waarvan na twintig jaar niemand meer weet dat het bestond. Het is geen schande dat het vergeten is.