Roland's Rat Race

Roland raast door een doolhof vol val­len, kisten en vijanden als iemand tegen hem een stopwatch heeft gezet. Dit is Roland's Rat Race — een eenvoudige maar venijnige arcade op Spectrum waar je gewoon in duikt en speelt.

Je bent een muis die rond­raast op een speelveld van kamers en gangen, spullen verzamelt, vijanden ontwijkt en de uitgang zoekt. Geen ingewikkelde verhalen, geen cutscenes — gewoon iets wat een kruising tussen Pac-Man en een dungeon crawler voelt. Het doel is kristalhelder: lang genoeg overleven en je afwerken van alles wat je vacht als tapijt wil gebruiken.

Het spelen steunt op reflexen en timing. Roland beweegt behoorlijk snel, bestuurt natuurlijk, en de obstakels zijn niet willekeurig — je kunt ze leren. Als je op het juiste moment in de juiste richting beweegt, gaat het smooth. Mis je het met een halve seconde, dan ben je dood. Niets onderhands eraan, gewoon een spel zonder smoesjes.

Voor Spectrum is dit geen verrassing — er waren genoeg arcade-games, maar de goede blijven in het geheugen hangen. Roland's Rat Race behoort eerder tot de categorie solide bijzaken. Het is geen hersendoos en ook niet zo innoverend dat het een klassieker wordt. In de jaren tachtig was het fijne tijdverdrijf voor een saaie maart, iets wat je van een vriend leende.

Vandaag kijk je er anders naar — niet vanwege de inhoud, maar omdat het je herinnert hoe je speelde voordat machines leerden denken. Als je eenvoudige, rechtlijnige arcade-games zonder opsmuk waardeert, waar succes alleen van jou afhangt, dan zal dit je bevallen.