Pacmania

Die gele knabbeltuin waar je niet kunt sterven van verveling, maar ook niet bepaald van opwinding. Pacmania uit 1990 is wat de titel belooft: een DOS-kloon van Namco's klassieker, gemaakt door Sophisticated Software Systems. Gele bol, doolhof, stippen, spoken. Wie dit spelletje kent, kent ook dit spelletje.

Het principe is oud en vertrouwd: navigeer door het labyrinth, eet alle puntjes op, vermijd de vier gekleurde tegenstanders. Als je alles hebt opgegeten, volgt het volgende level. De zes levels herhalen zich daarna. Het is Pac-Man zoals je het kent van de arcade uit 1980 — niets meer, niets minder. De speelervaring verschilt nauwelijks van het origineel, alleen je monitor knippert nu in 320x200 en je hoort het allemaal via de PC-speaker, wat klinkt als een elektronische muis in nood.

De besturing werkt prima met pijltjestoetsen, en dat is op zich al een groot compliment voor een DOS-port uit deze periode. De ghostlogica is voorstelbaar; ze willen je pakken, je probeert ze te ontlopen. Geen verrassingen, geen vernieuwing. De grafiek is schoon maar spartaans — de tegenstanders zijn herkenbaar, het speelveld is duidelijk. Waar Pacmania pijn doet is het ontbreken van elke reden om dit in plaats van het origineel te spelen. Het is niet langzamer, niet onschuldig langzamer, gewoon... zwakker.

In 1990 was dit waarschijnlijk een manier voor PC-eigenaren om iets te hebben dat op hun hardware liep. Nu, dertig jaar later, voelt het als een oefening voor programmeurs: kunnen we Pac-Man nabootsen? Ja. Moeten we? Dat is een ander verhaal. Enkele kleine visuele elementen onderscheiden het van het origineel, maar die maken het niet beter, slechts anders. De muziek ontbreekt grotendeels; wat je hoort is achtergrondruis en gepiep.

Voor wie nostalgische DOS-herinneringen koestert en niet kan afwachten tot het volgende betere spel op diskette aankomt, biedt Pacmania een onaantastbare ervaring — en dat is dan ook exact wat het is. Een kopie. Je speelt het niet voor het verhaal, het innovatieve speelplay of de visuele glans. Je speelt het omdat je op een vrijdagmiddag niets beters hebt en die diskette toevallig in het station zit. Dan is het best aanvaardbaar. Daarna zet je het uit en herinner je je waarom je eigenlijk liever naar de originele arcade-versie terugkijkt.