Geen wonder dat iedereen het zich herinnert. Toen ik na al die jaren mijn handen weer op een N64-controller legde en die muziek in Hyrule Castle hoorde aanwellen, wist ik dat dit spel het nog steeds had. Ocarina of Time uit 1998 was niet zomaar nog een avontuur — het was een meesterclass in hoe een driedimensionale wereld kon werken wanneer iemand er echt om gaf.

Je speelt als de jonge Link, vertrekkend vanuit zijn dorp naar een wereld vol tempels, puzzels en monsters. Het spel bindt je eerst de handen — je kunt niet vooruitgaan zonder het juiste artefact of de juiste oplossing, en het zal het je niet uitspellen. Geen questgever met een vraagteken boven hun hoofd. Geen tekst ook, maar de wereld spreekt voor zichzelf: rustige muziek, doordacht ontwerp van ruimte, het verre echo van het kasteel. Je weet waar je heen moet, zonder één woord.
De mechanica's zijn strikt, maar logisch. Link heeft een paar wapens, een schild, en in het tweede gedeelte openbaart het spel zijn troefkaart: je speelt de ocarina, en de juiste melodieën ontgrendelen deuren, verschuiven de tijd of teleporteren je tussen locaties. Dit raamwerk kan soms frustrerend zijn — vooral wanneer je niet meer weet waar die cruciale sleutel verstopt is — maar juist deze ruwheid maakt het speciaal. Wanneer je eindelijk de oplossing ziet en alles klikt, voel je dat je het hebt verdiend, niet dat het spel je hand vasthield.
De graphics zijn slecht verouderd — Link ziet eruit alsof hij van blokken is gemaakt — maar de wereld als geheel behoudt zijn sfeer. Woestijnen, bergen, niervormige monsters die over meren springen: de omgeving heeft karakter dat polygonen in nieuwere spellen niet kunnen vinden. De geluidseffecten van beweging en gevechten houden je geaard. En die muziek: elke regio heeft zijn eigen thema dat langer bij je blijft dan wat dan ook.
Zeker, het ziet er vandaag de dag uit als een dinosaurus en sommige controleoplossingen zijn wankel (de N64-camera was een nachtmerrie), maar de ontwerplogica is nog steeds gezond. Logische tempels zonder onnodige handholderei, een wereld die je zonder kaart begrijpt, eenvoud die niet primitief is. Daarom komen mensen na twintig jaar steeds weer terug naar het spel.
Alles in ogenschouw genomen — wat maakt het uit dat een oud spel je niet je telefoon laat checken of je hand vasthoudt — het loont om het opnieuw te spelen. Het draait soepel in een emulator, en de onnodige problemen van het origineel waren altijd wel te hanteren. Een van die spellen dat nog steeds wat te zeggen heeft.