Walang inaasahan kung bakit natatandaan ng lahat ito. Nang ilagay ko ang aking mga kamay sa N64 controller pagkatapos ng maraming taon at narinig ang musika na umuusbong sa Hyrule Castle, alam ko na mayroon pa rin itong lakas. Ang Ocarina of Time mula 1998 ay hindi lamang isa pang adventure — ito ay isang masterclass kung paano maaring gumana ang tatlong-dimensional na mundo kapag may taong tunay na nag-aalaga nito.

Ikaw ay naglalaro bilang batang Link, lumalakbay mula sa kanyang baryo tungo sa isang mundo puno ng mga templo, hiwiga, at halimaw. Ang laro ay nagsisikip sa iyong mga kamay sa simula — hindi ka makakaforward nang walang tamang artifact o solusyon, at hindi ito magpapaliwanag nang detalyado. Walang quest-giver na may tanong na naglalabas sa ulo. Walang text din, pero ang mundo ay nagsasalita para sa sarili nito: tahimik na musika, pangmatagalang disenyo ng espasyo, ang malayo ang tunog ng kastilyo. Alam mo kung saan pupunta, nang walang iisang salita.
Ang mekanika ay mahigpit, ngunit lohikal. Si Link ay may ilang sandata, isang kalasag, at sa pangalawang hati ang laro ay nagbubunyag ng kanyang trump card: tumutugtog ka ng ocarina, at ang tamang melodiya ay naglalabas ng mga pinto, nagbabago ng oras, o nag-teleport sa iyo sa pagitan ng mga lokasyon. Ang framework na ito ay maaaring maging nakakainis minsan — lalo na kapag hindi mo matandaan kung saan nakatago ang mahalagang susi — ngunit ang ganitong kakaibang kalidad ay kung bakit ito natatangi. Kapag napansin mo na ang solusyon at lahat ay sumasabay, pakiramdam mo ay na-earn mo ito, hindi na ang laro ang humawak sa iyo.
Ang mga graphics ay lumaki nang malusog — si Link ay parang ginawa sa building blocks — ngunit ang mundo sa kabuuan ay napanatili ang kapaligiran nito. Wastelands, bundok, kidney-shaped na halimaw na tumalon sa mga ilog: ang kapaligiran ay may personalidad na hindi makikita sa mas bagong mga laro. Ang mga sound effect ng kilos at pakikibaka ay nagpanatili sa iyong pag-unawa. At ang musika na iyon: bawat rehiyon ay may sariling tema na tumatagal sa iyo ng mas matagal kaysa sa kahit ano pang iba.
Tiyak, parang dinosawryo ngayon at ang ilang control solution ay janky (ang N64 camera ay isang nightmare), ngunit ang disenyo ng lohika ay maayos pa rin. Mga lohikal na templo nang walang hindi kinakailangang pagsusulong, isang mundo na nauunawaan mo nang walang mapa, simplisidad na hindi primitibismo. Iyon ang dahilan kung bakit patuloy na bumabalik ang mga tao dito pagkatapos ng dalawang dekada.
Tinatanggap ang lahat — sino ang maaaring magmalasakit kung ang isang lumang laro ay hindi nagbibigay-daan sa iyo na suriin ang iyong telepono o hawakan ang iyong kamay — ito ay sulit na laruin muli. Ito ay tumatakbo nang maayos sa isang emulator, at ang mga hindi kinakailangang problema ng original ay laging mapangasiwaan. Isa sa mga larong iyon na mayroon pa ring dapat sabihin.