Diamond Digger

Waar in het rijk van oude DOS-games vind je er één die niet kan beslissen of het een puzzelspel, een actionspel, of beide tegelijk wil zijn? Diamond Digger uit 1986 is precies dat soort ding — simpel aan de oppervlakte, maar zodra je het echt gaat spelen, realiseer je dat het iets is tussen Boulderdash en de allereerste puzzle shooters. Je hebt een personage — een klein mijnwerker of zoiets — die zich een weg baant door een grot vol rotsen en edelstenen, proberen genoeg ervan te verzamelen om naar het volgende level te gaan.

De premisse is even rechtlijnig als een bijl. Je beweegt over het speelveld, verzamelt diamanten of wat er ook maar glinster en glimmer, terwijl je vallende rotsen, vijanden of andere dingen die je willen doden ontwijkt. Het is geen racespel — het heeft meer structuur dan dat — individuele levels met specifieke doelstellingen, niet alleen een eindeloos scrollend vlak zonder doel. De besturing is simpel: pijltjestoetsen of WASD, soms E voor interactie — klassieke mid-tot-late 1980s MS-DOS spullen.

Wat Diamond Digger interessant maakt, is de combinatie van timing en logica. Het gaat niet alleen om reflexen; je moest de tijd nemen om te zien waar dingen bewegen en hoe ze vallen. Veel levels vereisen patroonherkenning — wanneer dingen bewegen, waar de rotsen vallen. Het spel versnelt geleidelijk en dingen worden ingewikkelder, wat je tegenwoordig kent van mobiele puzzelspellen als Candy Crush, maar dit was het origineel, geen betalingen en geen advertenties.

Vanuit vandaags perspectief is het een solide voorouder van moderne puzzle-actionspellen. Het is geen grafisch meesterwerk — meer kleurige krabbels met een ASCII-smaak — maar dat verwijdert de schijnheiligheid en laat je gewoon spelen. Het is niet slecht verouderd, sterker nog, het is een historisch document van een tijd waarin indie-spelers en studioteams alles uit de pc persten wat ze konden. Het spel deed wat het kon, en deed het zonder excuses.

Tegenwoordig start ik het op in een browser wanneer ik wil weten waar de tegenwoordig ultrapopulaire puzzelspellen vandaan komen. Het is niet zonder gebreken en monotone levels rammelen in procedurele kraaltjes rond, maar voor even loont het de moeite. Als je aangetrokken wordt tot simpele, maar verslavende spellen zonder al het extra gedoe, is Diamond Digger zeker een poging waard. Correct oud, maar correct oprecht.