Bubble Ghost

Het jaar is 1988, en de Atari ST was nog steeds respectabel om op je bureau te hebben staan wanneer ERE Informatique een spel uitbracht waarin je als een spook speelt. Niet omdat het narratief zin had, maar omdat de designers kennelijk dachten dat klassieke dood als game mechanic hier paradoxaal zou zijn. Je bent immers al dood. Het enige wat je in de problemen kan brengen is een bellenpje.

Bubble Ghost is een logic platformer waarin je een klein wit spookje bestuurt, en je enige doel is om een breekbaar bellenpje van het ene eind van de kamer naar het andere te duwen. Geen vijandenscore, geen itemverzameling. Alleen jij, een bellenpje, en een reeks kamers vol obstakels die vanuit elke hoek loeren.

De mechanics zijn tot het essentiële teruggebracht: je beweegt het spookje rond het bellenpje en blaast. Richting, afstand, kracht van je adem — het bepaalt allemaal waar het bellenpje heen gaat. Het zo beheren dat het scherpe randen, ventilatoren en diverse bewegende obstakels vermijdt, vereist fijngevoeligheid en geduld. Muis- of toetsenbordbesturing op pc waren nooit zo nauwkeurig als op de Atari, waar het spel vandaan kwam, en je zult dit in de DOS-versie af en toe opmerken. Toch werkt de basis. De frustratie wanneer het bellenpje op een hoek die je niet zag uit elkaar spat, is absoluut echt.

Voor die tijd was het een ongebruikelijk concept. De meeste logic games in 1988 hadden betrekking op vallende blokken of je sleurde kratten rond een pakhuis. Dit ging over luchtfysica en inschatting — dingen die in spellen uit die era niet echt werden verkend. De graphics op pc zijn functioneel, zeker niet schitterend, maar spoken zullen daar niet veel om geven. De muziek zal zich na een paar minuten op een manier in je hoofd boren die niet noodzakelijk aangenaam is — beschouw dat als eerlijke waarschuwing.

Tegenwoordig spreekt Bubble Ghost aan tot degenen die van spellen houden met een enkele duidelijke mechanic die tot haar logische conclusie wordt uitgewerkt. Het is geen lange ervaring, maar het is puur design zonder opsmuk. Je zult het waarderen in een browser tijdens een pauze — twintig minuten, een stille strijd met de fysica en je eigen ongeduld. Iedereen die actie verwacht, zal teleurgesteld zijn. Iedereen die met een rustig hoofd gaat zitten, zal begrijpen waarom sommigen het tot vandaag de dag nog herinneren.