Bubble Ghost

Το έτος είναι 1988 και το Atari ST ήταν ακόμα αξιοσέβαστο να έχεις στο γραφείο σου όταν η ERE Informatique κυκλοφόρησε ένα παιχνίδι όπου παίζεις ως φάντασμα. Όχι επειδή είχε νόημα στην αφήγηση, αλλά γιατί οι σχεδιαστές φαίνεται να σκέφτηκαν ότι ο κλασικός θάνατος ως μηχανικό παιχνιδιού θα ήταν παράδοξος εδώ. Άλλωστε, είσαι ήδη νεκρός. Το μόνο πράγμα που μπορεί να σε βάλει σε μπελάδες είναι μια φυσαλίδα.

Το Bubble Ghost είναι ένα logic platformer όπου ελέγχεις ένα μικρό λευκό φάντασμα, και ο μόνος σου στόχος είναι να σπρώξεις μια εύθραυστη φυσαλίδα από το ένα άκρο του δωματίου στο άλλο. Χωρίς κατάκτηση εχθρών, χωρίς συλλογή αντικειμένων. Μόνο εσύ, μια φυσαλίδα, και μια σειρά δωματίων γεμάτα εμπόδια που καραδοκούν από κάθε γωνία.

Οι μηχανικές είναι μειωμένες στο ελάχιστο: μετακινείς το φάντασμα γύρω από τη φυσαλίδα και φυσάς. Κατεύθυνση, απόσταση, δύναμη του αναπνοής σου — όλα καθορίζουν το πού πηγαίνει η φυσαλίδα. Το να τη διαχειριστείς ώστε να αποφύγει κοφτερές ακμές, ανεμιστήρες και διάφορα κινούμενα εμπόδια απαιτεί δεξιοτεχνία και υπομονή. Τα ποντίκι ή πληκτρολόγιο στον PC δεν ήταν ποτέ τόσο ακριβή όσο στο Atari, όπου το παιχνίδι προέρχεται, και θα το παρατηρήσεις κατά καιρούς στην έκδοση DOS. Ακόμα, το θεμέλιο δουλεύει. Η απογοήτευση όταν η φυσαλίδα σκάει σε μια γωνία που δεν είδες είναι απόλυτα πραγματική.

Για την εποχή του, ήταν μια ασυνήθιστη ιδέα. Τα περισσότερα logic games το 1988 ασχολούνταν είτε με πτώση μπλοκ είτε σε σύρσιμο κιβωτίων σε μια αποθήκη. Αυτό ήταν για τη φυσική του αέρα και την εκτίμηση — πράγματα που δεν εξερευνήθηκαν πολύ στα παιχνίδια εκείνης της εποχής. Τα γραφικά στον PC είναι λειτουργικά, σίγουρα όχι εντυπωσιακά, αλλά τα φάντασματα πιθανώς δεν νοιάζονται πολύ. Η μουσική θα αρχίσει να σκαλίζει το μυαλό σου μετά από λίγα λεπτά με τρόπο που δεν είναι κατ' ανάγκη ευχάριστος — θεώρησε αυτό ως δίκαιη προειδοποίηση.

Σήμερα, το Bubble Ghost ελκύει αυτούς που απολαμβάνουν παιχνίδια με έναν μόνο σαφή μηχανικό που παρθένεύεται μέχρι του λογικού του συμπεράσματος. Δεν είναι μια μεγάλη εμπειρία, αλλά είναι καθαρή σχεδίαση χωρίς περίσσεια. Θα το εκτιμήσεις σε ένα browser κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος — είκοσι λεπτά, μια ήσυχη μάχη με τη φυσική και τη δική σου ανυπομονησία. Οποιοσδήποτε περιμένει δράση θα απογοητευθεί. Οποιοσδήποτε κάθεται με ήρεμο μυαλό θα καταλάβει γιατί κάποιοι το θυμούνται ακόμα και σήμερα.