Avish

Ergens in de jaren negentig stond ik voor winkelrekken af te vragen waar games met namen die niemand kende vandaan kwamen. Avish uit 1993 is precies dat soort game — uitgebracht in Israël door het lokale bedrijf BUG Multisystem Ltd., oorspronkelijk in het Hebreeuws, en het bereikte Midden-Europa, zo al, slechts via dunne kanalen.

Avish is een logica platformer die ergens aan de rand van genres staat. Het doel is om de speler of game-elementen naar het doelwit te krijgen — het lijkt op Lemmings in de zin dat je vooruit denkt en reageert op wat het scherm te bieden heeft. De setting is onopvallend, puzzels zijn wat het geheel bij elkaar houdt.

De bediening en mechanica voldoen aan de normen van die tijd — toetsenbord, rechtstreekse invoer, geen overdreven interfacecomplexiteit. Wat het spel van je wel eist, is geduld en bereidheid om te proberen en herhalen. Elk scherm is in wezen een klein probleem om op te lossen. Deze aanpak werkt of werkt niet — het hangt ervan af of je ervan houdt logicaspellen waar je mislukt door planning, niet reflexen.

Wat je echt opvalt aan Avish is de context van zijn creatie. De Israëlische game-industrie was niet iets waar je in 1993 over zou lezen in magazines — en toch staat hier een game die zich in zijn lokale markt een fatsoenlijke reputatie heeft opgebouwd simpelweg door homegrown te zijn. Een Hebreeuws origineel, een lokale uitgever, een product voor zijn eigen publiek. Dat alleen is al een nieuwsgierigheid die aandacht verdient. Of het spel zelf gelijkop gaat met de gelijktijdige Europese concurrentie in het genre is een vraag — maar het is in ieder geval de moeite waard om te verkennen.

Tegenwoordig spreekt het vooral aan degenen die een zwak hebben voor logicaspellen uit de eerste helft van de jaren negentig en niet bang zijn voor kleinere, minder verkende titels. Je kunt het in een browser via een emulator spelen zonder installatie, wat ideaal is voor dit soort rariteiten — je probeert het, je begrijpt het, en als het je grijpt, zul je een uur of twee doorbrengen op dezelfde manier als middag-uren aan de monitor in 1993.