Vengeance of Excalibur

1991، مانیتور تاریک می‌شود و Sound Blaster با صدایی خش‌خش‌کن زندگی می‌گیرد و آهنگ معرفی بازی‌ای می‌پخشد که ساعت‌های بیشتری را روی آن گذراندم تا آنکه بخواهم به والدینم بگویم. Vengeance of Excalibur از Synergistic Software در ادامه RPG آرتوری شان Excalibur قرار دارد و دوباره شما را به انگلستان قرون وسطی پر از شوالیه‌ها، جادو و تصمیماتی که بازمی‌گردند و آپ را اذیت می‌کنند، پرتاب می‌کند.

داستان در زمانی آغاز می‌شود که پادشاهی سرانجام به صلح رسیده است — که در هر داستان خوب فانتزی به معنای آن است که فاجعه‌ای در کنج راه کمین‌گاه دارد. جهان King Arthur، شوالیه‌های او، و تمام افسانه‌های Round Table به عنوان پس‌زمینه ماجرای کلاسیک در روح افسانه‌های آرتوری عمل می‌کنند. این یک سند تاریخی نیست، اما استثمار ارزان‌قیمت هم نیست — Synergistic به وضوح با احترام به این مواد رفتار کرده است.

گیم‌پلی ترکیبی از RPG و ماجرا است که معمول استودیوهای PC آمریکایی در آستانه دهه‌های هشتاد و نود است. شما در نقشه‌ها حرکت می‌کنید، یک گروه از شخصیت‌ها را مدیریت می‌کنید، کار‌های سبک را حل می‌کنید و در نبردهای نوبتی یا نیمه‌فعال درگیر می‌شوید — احساس دقیق سیستم نبرد به این بستگی دارد که چقدر یادم می‌ماند و چقدر خود را ساختم، بنابراین این را به تجربه شخصی شما می‌سپارم. کنترل‌ها برای زمان خود محکم بودند، اما امروزه منو بعد از منو بعد از منو بدون پشتیبانی موس می‌تواند حتی روح یک طرفدار retro خستکاری را خاموش کند.

آنچه خوب پیر نشده است فضای بازی است. Synergistic می‌دانست چگونه از طریق تصاویر یک داستان بگوید — صفحات موقعیت static تفصیلی، نمادشناسی مناسب دوره، و احساسی که جهان فراتر از دید شما وجود دارد. آنچه خوب پیر نشده است دسترسی‌پذیری است. بازی فرض می‌کند که اولی را بازی کردی، می‌دانی کاری را می‌کنی، و راهنما را در دست داری. هر کسی که با راهنما آشنا نباشد یا prequel را رد کند، بخش خوبی از شام 1991 خود را با نگاهی سردرگم به صفحه گذرانده است.

امروز، Vengeance of Excalibur برای بازیکنانی جذاب خواهد بود که RPG‌های قدیمی آمریکایی با عناصر ماجرا، افسانه‌های آرتوری را دوست دارند، و حاضرند یک بازی را ببخشند که دست شما را نگیرد. اجرای آن امروز در مرورگر از طریق emulation DOSBox مسئله چند دقیقه‌ای است — و اگر Excalibur اول را بازی کردی، این نتیجه‌گیری مطلوب است برای داستانی که سال‌ها قبل آغاز شده بود. اگر نه، از آنجا شروع کن. در غیر این صورت مثل من در ۹۱ خواهی بود: در اطراف نقشه سرگردان با امید که همه چیز به خودی خود معنا پیدا کند.