Populous II - Trials of the Olympian Gods

خدایان المپ تصمیم می‌گیرند تو کیستی. نه تو. این دقیقاً نکتهٔ جذاب Populous II است — بازی‌ای که در سال ۱۹۹۳ روی MS-DOS بیرون آمد و تو را وادار می‌کند با شخصیتی که انتخاب نکردی زندگی کنی. یکی از خدایان گرک — زئوس، پوزیدون، یا یکی دیگر از این گروه بی‌رحم — تو را انتخاب می‌کند و حالا باید سری از آزمایش‌ها را طی کنی. هیچ گزینه‌ای برای انتقاد نیست.

بازی یک استراتژی-سیم‌یولیشن است، پیوند ساده میان Populous اول و چیزی شبیه‌تر به نقش‌آفرینی. تو یک مکان یا منطقهٔ جهان را کنترل می‌کنی — فقط کنترل آن جز درست نیست، بلکه خدای انتخاب‌شده با قدرت‌های خاص و محدودیت‌های خود را می‌خواهی کنار بیایی. دید از بالا هست، منظره‌ها یونانی و خیالی هستند، سفتور آن دوره در هر چند پیکسل نشان می‌دهد: بدون لطف.

مکانیک خاصی است که بخش اصلی را تشکیل می‌دهد. تو نمی‌تنصی دکمه‌ای را بفشاری و "رفتار مثل Zeus" کنی. هر خدا مانند ابزاری شکسته کار می‌کند که باید یاد بگیری آن را بچرخانی. یکی مایل است کوه‌ها بسازی، دیگری آتش‌فشان‌ها فوران کند. اعمال کند محدود هستند، انرژی تمام می‌شود، و تو باید انتظار بکشی تا دوباره پر شود. احساس این است که با دیس فاپت مشغول کار هستی، نه با یک خدا واقعی. و این نکتهٔ بازی است.

چرا از آن یاد دارم؟ چون Populous II اولین بار بود که یک بازی استراتژی از من پرسید: چه کنم وقتی نه آن‌چه می‌خواهم داشته باشم؟ بازی‌های دیگر تو را انتخاب می‌دهند — Dune II تو را Commander می‌کند، Warcraft تو را Orc یا Human. Populous II می‌گوید: "تو هکتور هستی، بخش از Hephaestus. حالا با آن زندگی کن." زیبایی‌ای تاریک در این ناسازگاری است.

البته، سال ۱۹۹۳ یعنی گرافیک فروتر از آن‌چه امروز در قلب‌ها ماندگار است، و رابط کاربری آن‌جایی است که باید درک کنی چگونه OS-دس فکر می‌کند. سرعت بازی گاهی خسته‌کننده است. اما اگر می‌خواهی احساس کنی که در یک بازی راهبردی قدیمی چیست بودن، نه بر تاج و تخت نشستن بلکه در شیار کار کردن، این راه است.

برای کسی که در دهه‌های ۹۰ بخش داستان‌های بیشتر را پشت سر گذاشت، Populous II بیشتر یک یادآوری است تا یک معجزه. ولی درون یک بازی وب‌گاه یا شبیه‌ساز، این هنوز می‌تواند چیزی را بپرسد: درست است، کنترل داشتن؟ یا درست است، شکست خوردن؟