Minecraft هیچ جایی در این سایت ندارد. این را همان اول می‌گویم. نه یک بازی DOS است، نه به هیچ معنای معناداری یک RPG، و روی یک ۴۸۶ با Sound Blaster اجرا نمی‌شد. یک سندباکس جاوا از سال ۲۰۱۱ است، ساختهٔ استودیوی سوئدی Mojang، که روی ویندوز، مک و لینوکس اجرا می‌شود. کسی در فرم ثبت اشتباه کرده و حالا اینجاییم. به‌هرحال نقد را می‌نویسم، چون گزینهٔ دیگر زل زدن به یک صفحهٔ خالی است.

خب. در دنیایی به‌صورت رویه‌ای تولیدشده رها می‌شوید که کاملاً از بلوک ساخته شده — سنگ، خاک، چوب، ماسه، سنگ‌معدن — و بازی مطلقاً هیچ چیزی به شما نمی‌گوید. نه نشانگر مأموریت. نه فلش آموزشی. نه NPCی که به نرده تکیه داده و منتظر است سیستم ساخت را توضیح دهد. یا خودتان سر درمی‌آورید، یا سوراخی در زمین می‌کَنید و شب اول را به شنیدن صدای چیزهایی می‌گذرانید که بیرون منتظرند بکشندتان. چرخهٔ حالت بقا روی کاغذ ساده است: منابع جمع کن، ابزار بساز، سرپناه درست کن، عمیق‌تر برو، مواد بهتر پیدا کن، تکرار. حالت خلاقانه تهدید را کاملاً حذف می‌کند و بلوک بی‌نهایت به شما می‌دهد. هر دو حالت از یک تولیدکنندهٔ دنیا استفاده می‌کنند که در ۲۰۱۱ حس جادوگری واقعی داشت.

مکانیک‌ها بسته به اینکه کدام نسخه را تصور می‌کنید، متفاوت کهنه شده‌اند. Minecraft اولیه — بیلدهای آلفا و بتا از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ — خشونتی خام داشت که من صادقانه‌اش می‌نامم. اینونتوری دست‌وپاگیر بود، منطق ردستون ابتدایی بود و دنیا نوعی تیرگی داشت که به‌روزرسانی‌های بعدی آرام‌آرام سمباده‌اش زدند. مبارزه فقط کلیک‌چپ پیاپی بود بدون هیچ زمان‌بندی واقعی. کسی به‌خاطر مبارزه بازی‌اش نمی‌کرد. بازی می‌کردند چون تولید رویه‌ای مدام رشته‌کوه‌ها و سیستم‌های غاری بیرون می‌داد که واقعاً ارزش کاوش داشتند، و چون ساختن چیزی بزرگ و بی‌هدف در بازی‌ای که هیچ چیزی از شما نمی‌خواست، دقیقاً همان چیزی از آب درآمد که نوع خاصی از آدم‌ها به آن نیاز داشتند.

آنچه Minecraft در سال ۲۰۱۱ واقعاً به میان آورد، اثباتِ این بود که بازی‌ای با گرافیک برنامه‌نویس‌ساخته، بدون شخصیت‌های صداگذاری‌شده و با بودجهٔ بازاریابی نزدیک به صفر می‌تواند تنها با تبلیغ دهان‌به‌دهان میلیون‌ها نسخه بفروشد. Notch — یعنی Markus Persson، سازندهٔ اصلی — نسخه‌های اولیه را عمدتاً به‌تنهایی ساخت و رد انگشتان آن ساخت انفرادی در طراحی پیداست: وسواسی، کمی عجیب، پر از سیستم‌هایی که وجود دارند چون کسی فکر کرده جالب‌اند، نه چون گروهی کانونی تأییدشان کرده. این چیز کوچکی نیست.

آیا جایش در oldgame.cz است؟ از نظر فنی نه. آیا امروز از طریق بیلدهای مرورگری و لانچرهای قدیمی ارزش بازی کردن دارد؟ اگر هرگز دستتان به آن نخورده و ذره‌ای صبر دارید — بله، به‌ویژه نسخه‌های قدیمی‌تر که خصومتی خاموش دارند؛ چیزی که نسخهٔ مدرن و صیقلی آن را با دسترس‌پذیری معاوضه کرد. فقط اینجا انتظار نوستالژی DOS نداشته باشید. این یکی یک استثناست، و هر دوی ما می‌دانیم.