Terminator 2 - Judgment Day

Καλοκαίρι 1991. Το σινεμά, γεμάτο κόσμο, ο Άρνολντ αλλάζει πλευρά στην οθόνη. Αυτό ήταν κάτι τότε. Και κάπου πίσω από τα παρασκήνια, ετοιμαζόταν αυτό που θα έγινε γνωστό ως ένα αδειοδοτημένο βιντεοπαιχνίδι — στην καλύτερη περίπτωση ένα μέτριο προϊόν, στη χειρότερη μια βιαστική δουλειά με το όνομα ενός blockbuster.

Terminator 2: Judgment Day από την LJN είναι ένα action game για PC από το 1991 που σας βάζει στα παπούτσια του T-800. Η αποστολή είναι ξεκάθαρη: προστατέψτε τον John Connor από το T-1000, περάστε μια σειρά από επίπεδα και επιζήστε. Το πηγαίο υλικό είναι δυνατό, το σκεπτικό υποσχόμενο. Αλλά το να είσαι πιστή προσαρμογή της ταινίας και το να είσαι ένα καλό παιχνίδι είναι δύο διαφορετικά πράγματα — και εδώ δυστυχώς δεν στέκονται σε ίσα αποδεκτά επίπεδα.

Το gameplay είναι απλό action με περιήγηση σε επίπεδα, βολές και αποφυγή εχθρών. Τα χειριστήρια ανταποκρίνονται τον τρόπο που συνήθως ήταν τα παιχνίδια εκείνης της εποχής — με ένα συγκεκριμένο βάρος και περιστασιακή απροθυμία να κάνουν ακριβώς αυτό που θέλετε. Οι εχθροί επιτίθενται σε σχέδια που θα εντοπίσετε γρήγορα, και η δυσκολία δεν είναι μια προσεκτικά βαθμονομημένη πρόκληση αλλά περισσότερο ένα αποτέλεσμα της επανάληψης. Τίποτα που θα σας εκπλήξει μετά από λίγα λεπτά.

Γραφικά, το παιχνίδι πληροί το πρότυπο PC του 1991 — χαρακτήρες sprite, περιορισμένη παλέτα χρωμάτων, backdrop που εξυπηρετούν τη λειτουργία τους και τίποτα περισσότερο. Ήχος από SoundBlaster ήταν ένα καλό bonus τότε· σήμερα ακούτε με ένα νοσταλγικό χαμόγελο. Αυτό που το παιχνίδι δεν μπορούσε να πετύχει τότε ή τώρα: να συλλάβει την ένταση και το δυναμισμό του πηγαίου υλικού σε παίξιμη μορφή. Του λείπει το χτύπημα. Η ταινία σας κόβει την αναπνοή· το παιχνίδι σας αφήνει να περιπλανηθείτε ελεύθερα μεταξύ sprites.

Η LJN είχε φήμη εκείνη την εποχή ως κατασκευάστρια αδειοδοτημένων παιχνιδιών, και δεν ήταν ακριβώς εξαιρετική, και το Terminator 2 δεν έκανε πολλά για να τη βελτιώσει. Είναι ένα έγγραφο της εποχής του — τα παιχνίδια ταινιών τότε κατασκευάζονταν γρήγορα και πωλούνταν στο εξώφυλλο, όχι στο περιεχόμενο. Όσοι το έπαιξαν τότε θυμούνται περισσότερο την αίσθηση του να έχουν ένα κομμάτι εκείνου του καλοκαιριού του σινεμά στο σπίτι, παρά αν το ίδιο το παιχνίδι ήταν αξέχαστο.

Σήμερα θα το συνιστούσα κυρίως σε σκληρούς συλλέκτες αδειοδοτημένων action games από τα τέλη της δεκαετίας του '80 και αρχές της δεκαετίας του '90, ή σε όσους θέλουν να δουν πώς έμοιαζε μια mega-hit προσαρμογή στα χέρια ενός στούντιο με περιορισμένο χρόνο και πιθανώς και προϋπολογισμό. Μπορείτε να το ξεκινήσετε στο πρόγραμμα περιήγησής σας σε πέντε λεπτά και να καταλάβετε σε άλλα πέντε αν αυτό είναι ακριβώς το επίπεδο retro νοσταλγίας που ψάχνετε. Είναι πιθανώς καλό για ένα απόγευμα — και αυτή είναι μια αρκετά ειλικρινής αξιολόγηση.