Terminator 2 - Judgment Day

تابستان ۱۹۹۱. سینما، تماشاخانه پر از جمعیت، آرنولد که طرف تغییر می‌دهد روی صفحه. این چیزی بود که در آن زمان تاثیر داشت. و جایی پشت صحنه، آنچه به یک بازی ویدیویی مجاز معروف می‌شود، آماده‌سازی می‌شد — در بهترین حالت یک محصول معمولی، در بدترین حالت یک کار عجولانه با نام یک فیلم پرفروش.

Terminator 2: Judgment Day ساخت LJN یک بازی اکشن برای PC از سال ۱۹۹۱ است که شما را در نقش T-800 قرار می‌دهد. ماموریت واضح است: John Connor را از T-1000 محافظت کن، از سری سطح‌ها عبور کن، و زنده بمان. منبع داستانی قوی است، پیش‌فرض پرامیدواری‌آفرین است. اما اینکه تطبیق وفادار از فیلم باشی و یک بازی خوب باشی دو چیز متفاوت هستند — و اینجا متاسفانه نه‌تنها برابر نیستند.

گیم‌پلی یک اکشن سادگی‌انگیز با پیمایش سطح، شلیک و اجتناب از دشمنان است. کنترل‌ها به روش معمول بازی‌های آن دوره واکنش نشان می‌دهند — با یک سنگینی معین و گاه اهمال در انجام دقیق آنچه می‌خواهی. دشمنان در الگوهایی حمله می‌کنند که به زودی متوجه شان می‌شوی، و دشواری بیشتر حاصل تکرار است تا یک چالش دقیق‌طراحی‌شده. چیزی که پس از چند دقیقه شگفت‌انگیز نباشد.

بصری‌اً، بازی با استاندارد PC سال ۱۹۹۱ مطابقت دارد — شخصیت‌های sprite، پالت رنگ محدود، تصاویر پس‌زمینه که نقش خود را ایفا می‌کنند و بیش از آن نه. صدا از SoundBlaster آن زمان یک پاداش نسبی خوبی بود؛ امروزه با لبخند نوستالژی گوش می‌دهی. آنچه بازی نتوانست سپاس دهد آن زمان یا امروز: تنش و دینامیسم منبع داستانی را به شکل قابل‌بازی درآورد. فاقد ضربه است. فیلم تو را از تن می‌گیرد؛ بازی تو را آزادانه میان sprite‌ها می‌گذارد.

LJN در آن زمان به عنوان سازنده بازی‌های مجاز شناخته می‌شد، و شهرتش دقیقاً درخشان نبود، و Terminator 2 کمکی به بهبود آن نکرد. این یک سند از دوران خود است — بازی‌های فیلمی در آن زمان به سرعت ساخته می‌شدند و بر اساس طراحی جلد فروخته می‌شدند، نه محتوا. کسانی که آن زمان بازی کردند بیشتر احساس داشتن یک تکه‌ای از آن تابستان سینما را در خانه به یاد می‌آورند، تا این‌که خود بازی فراموش‌نشدنی باشد.

امروز من آن را عمدتاً برای جمع‌آورندگان سخت‌افزار بازی‌های اکشن مجاز از اواخر دهه هشتاد و اوایل نود، یا برای کسانی که می‌خواهند ببینند یک سازش فیلم پرفروش در دست استودیویی با زمان محدود و شاید بودجه نیز محدود چگونه بود، توصیه می‌کنم. می‌تونی پنج دقیقه‌ای آن را در مرورگرت راه‌اندازی کنی و در پنج دقیقه دیگر بفهمی که آیا این دقیقاً سطحی از نوستالژی retro است که دنبالش می‌گردی. احتمالاً برای یک عصرานه خوب است — و این ارزیابی کاملاً صادقانه است.