Batsugun

Η τελευταία κίνηση ενός δυνάμεως. Το 1993, η Toaplan ήταν ήδη στα τελευταία της και το γνώριζε — το Batsugun ήταν σαν μια επιστολή αποχαιρετισμού γραμμένη με σφαίρες και εκρήξεις. Μερικές από τις ψυχές πίσω από αυτό το παιχνίδι θα ίδρυαν αργότερα την Cave, και αυτό το ίδιο θα έγινε το πλαίσιο για μια ολόκληρη δεκαετία shoot-em-up που θα ακολουθήσει.

Είναι ένα top-down shmup όπου κινείσαι στο κάτω μέρος της οθόνης και ρίχνεις πυρά σε κύματα εχθρών που κατεβαίνουν. Μέχρι εκεί, τίποτα καινούργιο. Αλλά κάτι αλλάζει στο ρυθμό και την πιεση — οι σχηματισμοί των εχθρών είναι πιο πυκνοί, οι θέσεις τους πιο ατυχείς για σένα, και οι σφαίρες αρχίζουν να γίνονται πιο πολλές και πιο αργές, σχηματίζοντας τρύπες στις οποίες πρέπει να χωθείς.

Το να παίζεις Batsugun δεν είναι πολύ διαφορετικό από το να οδηγείς ένα αμάξι μέσα σε ένα χωράφι με ραγδαία καθιζόμενα φράγματα. Δεν έχεις περίσσια δύναμη και δεν μπορείς να είσαι τυχαίος. Ή είσαι εκεί όπου πρέπει, ή χάνεις ζωή. Κάθε σκηνή είναι σαν ένα πολιτικό στρατήγημα — κατανοείς τη ροή και ακολουθείς τις πορείες που σου αφήνουν. Το ημι-αυτόματο σύστημα πυρών σημαίνει ότι δεν σχολιάζεις τίποτα περισσότερο από το να κινείσαι.

Αυτό που ξεχωρίζει το Batsugun είναι ακριβώς αυτό: η αναγνώρισή του ότι το σήμερα δεν έχει καμία σχέση με το αύριο. Η Toaplan ήξερε ότι έφευγε, και δεν προσπάθησε να κάνει άλλο sequel ή εκδοχή του ίδιου παιχνιδιού. Έκανε κάτι που αισθανόταν ολοκληρωμένο, ένα παιχνίδι που δεν παίχτηκε ποτέ, ένα σημείο αποκορύφωσης πριν ο τύπος εξελιχθεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Το bullet hell περίμενε μόνο να γεννηθεί.

Σήμερα, το Batsugun παίζεται κυρίως μέσω MAME, όπου το arcade αφορούσε πάντα να ζει — μικρές οθόνες, φρέσκο νέο, χαμηλή ανάλυση, ακόμη και κορόνα συντονισμού. Αν έχεις λάτρη τα παλιά arcade, τι περιμένεις; Είναι εδώ, ακόμη ζεστό.