Patenlerin buza kesişinin sesi. Sound Blaster'dan gelen o belirgin cızırtılı tıslama — bir bip değil, bir vızıltı değil, ama gerçekten bir pist gibi çıkan bir şey. NHL 93, siz ilk oyun başlangıcını görmeden kendini duyuruyordu.

EA Sports bunu 1993'te PC'ye bıraktı ve sonunda hokey gibi görünen hokey oyunu buydu. Yukarıdan bakış açısı, gerçek NHL takımları, gerçek oyuncular, ertesi gün okulda sıralama değişiklikleri üzerine tartışmanıza yetecek kadar gerçek istatistikler. Amaç karmaşık değildi: üç periyot boyunca diğer takımdan daha fazla gol atmak. Ama önemli kılan şey oraya nasıl ulaştığıydı.
Oynanış hızlı ve şaşırtıcı derecede okunaklıydı. Patencinizi doğrudan kontrol ediyor, bir düğmeyle pas veriyor, bir slap shot için gerilir ve zaman zaman kaleciniz ya kahramanca ya da tamamen açıklanamaz bir şey yaparken izliyordunuz. Vücut çarpışmaları oyuncuları döndürüyordu. Cezalar oluyordu. Sayı üstünlükleri gerçek bir baskı gibi hissettiriyordu. 1993'te bir 486'da bu küçük bir şey değildi. Kontrollerin bir öğrenme eğrisi vardı — acımasız değil, ama her otuz saniyede bir kazara pak atmayı bırakmadan önce birkaç maça ihtiyacınız oluyordu. Bir joystick yardımcı oluyordu. Klavyede oynamak, kırık tekerlekli bir alışveriş arabasını sürmek gibiydi.

NHL 93'ün aslında yaptığı şey, bir ev bilgisayarında spor simülasyonunun gerçek gerilim üretebileceğini kanıtlamaktı. Pikselleri bir kaleye doğru hareket ettirmenin soyut gerilimi değil, gerçek bir maç izlemeye ve sonucu umursamaya daha yakın bir şey. Kalabalık gürültüsü herhangi bir modern standarda göre kabaydı, animasyonlar sınırlıydı ve yapay zekânın savunmanın var olduğunu unuttuğu biraz fazla anı vardı. Ama iki saniye kala uzatmalara götürecek golü attığınızda, Sound Blaster hak edilmiş hissettirecek kadar gürültü çıkarıyordu. Bu kulağa geldiğinden daha zor bir numara. Selefleri — Face Off! ve daha önceki EA Hockey — bunun parçalarına sahipti, ama NHL 93, tüm o parçaların aynı anda aynı yerde oturup kendilerini utandırmadan birlikte çalıştığı ilk seferdi.

Bugün bir meydan okumadan çok bir zaman kapsülü. Kadrolar doksanların başının belirli bir anında donmuş durumda, grafikler DOS dönemi EGA ya da VGA'dan bekleyeceğiniz tam olarak o, ve franchise modu yok, kariyer yok, sizi orada tutacak oyunun kendisine olan sevgi dışında hiçbir şey yok. Ki bu da bir bakıma meselenin ta kendisi. Bununla büyüdüyseniz, şimdi tarayıcıda oynamak, kas hafızası devreye girip slap shot düğmesinin nasıl hissettirdiğini tam olarak hatırlamanız yaklaşık kırk beş saniye alıyor. Onunla büyümediyseniz, bütün bu telaşın ne hakkında olduğunu anlamak için bir akşamınıza değer — bir kuşak PC oyuncusunun neden aniden hokeyi umursamaya karar verdiğini.