Ang tunog ng skates na humihiwa sa yelo. Iyong tiyak na magaspang na sitsit mula sa Sound Blaster — hindi beep, hindi buzz, kundi isang bagay na talagang tunog rink. Ipinakilala ng NHL 93 ang sarili nito bago mo pa makita ang unang face-off.

Inilabas ito ng EA Sports sa PC noong 1993, at ito ang hockey game na sa wakas ay talagang mukhang hockey. Top-down na perspektiba, totoong mga koponan ng NHL, totoong mga manlalaro, at sapat na totoong mga istatistika para pagtalunan ninyo ang line changes sa eskwelahan kinabukasan. Hindi komplikado ang layunin: talunin sa iskor ang kabilang koponan sa loob ng tatlong period. Pero ang nagpahalaga rito ay kung paano ito narating.
Mabilis at nakakagulat na madaling basahin ang gameplay. Direkta mong kinokontrol ang iyong skater, nagpapasa sa isang pindot, umiikot para sa slap shot, at paminsan-minsan ay pinapanood ang iyong goalie na gumawa ng isang bagay na kung hindi kabayanihan ay talagang hindi maipaliwanag. Ang mga body check ay nagpapaikot sa mga manlalaro. May mga penalty. Ang power play ay talagang parang tunay na presyur. Para sa 1993 sa isang 486, hindi iyon maliit na bagay. May learning curve ang kontrol — hindi malupit, pero kailangan mo ng ilang laro bago ka tumigil sa aksidenteng pag-icing ng puck kada tatlumpung segundo. Nakakatulong ang joystick. Ang paglalaro sa keyboard ay parang pagmamaneho ng shopping cart na sira ang isang gulong.

Ang tunay na naipakita ng NHL 93 ay na kayang lumikha ng tunay na tensyon ang sports simulation sa isang home computer. Hindi ang abstraktong tensyon ng paggalaw ng mga pixel patungo sa goal, kundi isang bagay na mas malapit sa panonood ng totoong laro at pagmamalasakit sa kalalabasan. Magaspang ang ingay ng crowd sa anumang modernong pamantayan, limitado ang mga animation, at masyadong madalas na parang nakakalimutan ng AI na may depensa pala. Pero kapag nakaiskor ka dalawang segundo bago matapos para pumasok sa overtime, sapat ang ingay na ginawa ng Sound Blaster para maramdaman mong pinaghirapan mo iyon. Mas mahirap gawin iyon kaysa sa tunog nito. Ang mga sinundan nito — ang Face Off! at ang naunang EA Hockey — ay may mga bahagi nito, pero ang NHL 93 ang unang pagkakataon na ang lahat ng piyesang iyon ay nagkasama sa iisang lugar sa iisang panahon at nagtulungan nang hindi nakakahiya.

Ngayon, mas time capsule na ito kaysa hamon. Nakapirmi ang mga roster sa isang tiyak na sandali ng maagang dekada nobenta, ang graphics ay eksaktong inaasahan mo mula sa EGA o VGA ng panahon ng DOS, at walang franchise mode, walang career, walang magpapanatili sa iyo roon maliban sa pagmamahal sa laro mismo. Na siya ring punto. Kung lumaki ka kasama nito, ang paglalaro ngayon sa browser ay aabot lang ng mga apatnapu't limang segundo bago pumasok ang muscle memory at maalala mo nang eksakto kung ano ang pakiramdam ng slap shot button. Kung hindi ka lumaki kasama nito, sulit ang isang gabi para maintindihan kung bakit ito pinag-usapan — kung bakit biglang nagmalasakit sa hockey ang isang henerasyon ng mga PC gamer.