Moon Alert

Ekranın altında bir çizgi sağa sola hareket ediyor, üstünden kaya düşüyor, ve sen ölmek üzeresin. Tam bu. Moon Alert, 1984'te ZX Spectrum için yapılmış bir şey değil, bir tehlike — dört dakikalık bir panik atağı, kontrol kutunun ucunda.

Ay'ın Dünya'ya çarpmaya başladığı an başlarsın, ve sen sadece kaçıyor, atlıyor, yan yatıyor. Oyun seni duvarda sıkıştırılan bir dişçi sandalyesine oturtur; hareket etmen gerekir ya da yok olursun. Jon Mayers ve Ken Farmer basit fikri tuttular — tunel darlaşıyor, tavanı iniyor, zemin kütleler düşürüyor — ve bu kadar yeterli. Spectrum'un beş renkli çarpıklığında bile işe yarıyor, çünkü paniği renk yerine ritim taşıyor.

Kontroller pil gibidir: sol-sağ tuşları, zıplama, hepsi. Hiç dolambaçlı değil. Oyun senin dişini sıkmanı ister, algoritma gibi hareket etmeni, desenleri okuyup yanıt vermeni. İlk başta beceriksizce gezisin ama on denemeden sonra parmakların rutini kavrar. Belki sekizinci sefer Ü dizisinde biraz daha uzağa gidebilirsin. Belki dokuzuncu sefer yanına yaklaşırsın. Her yenilgi bir aşama, ve oyun seni sıcak tutma niyetinde.

Bunun bir şeyi vardır — stres. Spektrum'taki çoğu platormer senin hızını kesip bulmaca oynamanı ister. Moon Alert hayır der ve seni kaynaştırır. Grafikleri kaba, sesleri çınlayan, ama mekanik saattır — saat hangi saatte alarmı çalar. Zaman geçtikçe hızlanması (ya da bize öyle gelir) seni itmek anlamına gelir.

Bugün oynayınca, sıkıcı hissettiriyor mu? Evet, çünkü tüm basit şeyleri öyle görünüyor. Ancak otuz dakika kaybetmek fena değil; öğreniyorsun, tekrar deniyorsun, duvar kütlesinden kaçmayı başarıyorsun ve seni itip zıplatan o dış basınç hala tuhaf bir şekilde gerginleştiriyor. Aksiyon oyunları hepsi bu mı olmalı — sonu açık, kendini geçme mantığı, hiçbir hikaye, hiçbir sahne? Ara sıra evet.

Eğer adrenalin seversen ve Spectrum'taki sadistic kompakt platormerler seni tatmin etmiyorsa, Moon Alert'i dene. Kısa, sert, ve seni hatırlayacağını da garanti etmiyor — ama bunu denerken titreyeceksin.