Moon Alert

یک ماه بر روی سر میافتد و تو چند دقیقه وقت داری تا زنده بمانی. بس. Moon Alert همین است — ساده‌ترین ایده‌ای که می‌توانست روی Spectrum کار کند، اما تب و تاب دارد.

در سال ۱۹۸۴، Ken Farmer و Jon Mayers یک پلتفرمر خطی ساختند که تمام وقت تو را تحت فشار نگه می‌دارد. سیاهی است، تنگ است، و سقف می‌ریزد. تنها کاری که انجام می‌دهی فرار دادن است — بدون داستان، بدون علت واقعی، صرفاً عدم مرگ. شخصیتت در تونلی حرکت می‌کند که گویی روی نوار نقاله در جهنم قرار دارد، و تو باید سنگ‌های سقوط کننده را دور کنی.

مکانیک‌ها بسیار اولیه هستند. چپ و راست، و این‌جا تمام ترفند است. سنگ‌ها می‌آیند، تو می‌پریی یا خم می‌شوی. نیست اینجا هیچ ظرافت، نیست هیچ ترفند پنهان. صفحه به صفحه، تونل عمیق‌تر می‌شود و گیاهان درشتی خطوط سبز رنگ را روی نمایشگر سیاه تشکیل می‌دهند. این Spectrum به‌مثابه‌یک ماشین خطر است — نه جمال، نه وقار، فقط خود و مرگ.

کام کنندگان دهه‌ی هشتاد دوچشمی‌شان را به‌خاطر می‌سپردند. نه بخاطر هنر یا داستان، بلکه بخاطر نبض. Moon Alert آن احساس تنگ‌دستی را می‌دهد — همان احساسی که بازی‌های arcade قدیمی حس می‌دادند، اما این بار روی کامپیوتری که با صدای صفیر کار می‌کند. بازی‌اش وحشیانه است و نگاه‌اش مثل استخوان‌های سفید روی سیاهی است. اما خود بازی، زمانی که تو دربرگیر شدی، فراموشی‌پذیر نیست.

امروزه بیشتر پوشیده و فراموش شده، Moon Alert همان‌طور که بود باقی می‌ماند: یک فریاد کوتاه در تاریخ Spectrum. رزولوشن پایین، کاغذ رنگ محدود، ریتم وحشیانه. برای کسی که می‌خواهد احساس کند که یک بازی کامپیوتری در دهه‌ی هشتاد چگونه ترس کوچک را می‌دهد — نه ترس فیلمی، بلکه ترس از شکست — این بازی است. زمانی که بخواهی احساس کنی چگونه یک کمپ‌یوتر شخصی می‌تواند به‌تو فشار بیاورد، Moon Alert را باز کن.