Paperboy

เช้าวันนึง ปี 1988 จอ CRT ยังร้อนแรง และฉันคิดว่ารับส่งหนังสือพิมพ์ไม่ได้ยากขนาดนั้น สามนาทีต่อมา เครื่องตัดหญ้าขยี้จักรยาน ฉันพุ่งเข้าไปในถังขยะ และหนังสือพิมพ์ที่เหลือติดอยู่บนต้นไม้ Paperboy สอนให้ฉันเคารพพนักงานส่งหนังสือพิมพ์ในขณะนั้น

Atari ปล่อยเกมนี้ครั้งแรกเป็นเครื่องเล่นในห้องอาร์เคด ปี 1984 และมันได้รับการย้ายไปยังแพลตฟอร์มต่างๆ มากมาย รวมถึง MS-DOS ที่อยู่บนพีซี สมมติฐานนั้นเรียบง่ายแต่บ้าคลั่งไปพอดี ลูกชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนจักรยานของเขา ในถนนเล็กน้อย ต้องจัดส่งหนังสือพิมพ์ให้กับบ้านทั้งหมดในตัวเมือง ก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้นมา ฟังดูเหมือนทำที่บ้าน สักครู่ก็กลายเป็นสงครามเศษหินและป้องกันตัวจากสิ่งมีชีวิตประหลาด

ระหว่างทางขึ้นถนน คุณหมุนจักรยานไปมา หวังว่าจะโยนหนังสือพิมพ์ไปยังหลังคา ลงในจดหมาย หรือพื้นหน้าบ้าน แต่โลกนั้นไม่แคว้นคว้าน นกกระทิง คนเดินถนน คุณยายที่โกรธ ทั้งหมดต่างก็พยายามจะหยุดคุณ กระบวนการแล้วต่อขึ้น กระบวนการแล้วต่อขึ้น หากคุณพลาดการส่งมอบในที่ใดแห่งหนึ่ง หรือตกลงไปในหลุมหรือกำแพง คะแนนนั้นหลุดออกไป เกมนี้ไม่อนุญาตให้มีข้อผิดพลาดสำหรับผู้ที่ไม่มีสติเหล่านั้น

ความท้าทายนั้นมาจากจังหวะและการอ่านสถานการณ์ คุณต้องคาดการณ์ว่าจำนวนเหล่านั้นจะไปที่ไหนและตรวจสอบความสำคัญของมัน ตัวละคร เสียง การตอบสนอง ฉันชอบความแม่นยำของเกมและความรู้สึกของการใช้จักรยาน มันมีพื้นฐานทางกายภาพบ้าง ทำให้เป็นเกมที่ปกติแล้ว แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยความวิกลจริต นี้คือหนึ่งในเหตุผลที่เกมนี้ติดหนึ่งในช่วงเวลา นั่นคือสิ่งที่ทำให้เกมนี้นึกถึงเรา

วันนี้ เวลาคร่าวๆ สามสิบห้าปีต่อมา เกมแบบนี้ยังคงงดงามในโอ่ง เข้าถึงได้ และไม่มีความลำบาก ไม่มีเรื่องเล่าที่ยากเกินไป ไม่มีวิศวกรรม นี่เป็นเพียงความท้าทาย ความพยายาม และการเรียนรู้จากความผิดพลาด ผู้ที่ใจหนึ่งปติและชื่นชอบปัญหาการออกแบบจะต้องรักมันแท้ๆ