Locomotion

Ergens in 1992 zat ik voor een monitor en vroeg ik me af wat ik eigenlijk aan het spelen was. Dit spel kwam in mijn handen als bonus bij iets anders — en dat is precies het karakter ervan.

Locomotion van het Duitse studio Prestige Softwareentwicklung is een logica-puzzelspel met een spoorweg-thema. Het doel is simpel: transport treinen van punt A naar punt B zonder botsing. Je speelt met rails, wissels en timing. Niets episch, geen verhaal, geen context — alleen een rangeerterrein en je hersenen.

De mechanica draait om het in-real-time schakelen van wissels of het leggen van rails terwijl treinen rollen en niet wachten. Het tempo loopt op, situaties worden ingewikkelder, en plotseling voelt het alsof je een station beheert tijdens een staking. Muis- of toetsenbordbesturing werkten zoals ze hoorden — voor 1992, geen klachten. Het probleem is niet de besturing, maar dat het spel werkelijke diepgang mist. Na een tijdje merk je dat variaties beperkt zijn en verrassingen stoppen.

Ik zal zonder aarzelen toegeven: ik had dit concept eerder elders gezien. Dit mini-spel verscheen in sommige spelcollecties uit die era, waar het als aangenaam intermezzo tussen groter werk diende. Op zichzelf houdt Locomotion stand als een vlot logica-ervaring voor een middag — maar het heeft geen indruk achtergelaten op de geschiedenis van het genre. De graphics zijn functioneel, het geluid aanvaardbaar op een Sound Blaster, de sfeer afwezig. Het spel probeerde niet eens iets meer te zijn.

Vandaag zal het aanspreeken wie van eenvoudige puzzelspellen zonder installatie en tutorials houdt. Je kunt het in je browser in vijf minuten spelen en misschien zelfs in nog eens twintig afmaken. Het is het soort entertainment dat tijd opate in 1992 terwijl je wachtte tot iets groters via modem was gedownload. Klein, onvereist, eerlijk. En het weet precies wat het is.