Exobius (2024 Edition)

Als een computer kon lachen, zou Exobius hem aan het lachen krijgen. Het is een puzzel waarin logica en abstractie hand in hand gaan met het vreemdste wat je je kunt voorstellen — kleurrijke blokken die zich gedragen alsof we ze op een of andere vreemde planeet hadden gegooid. Gewoon de goede oude klassieker van het manipuleren van voorwerpen op een raster met een verborgen orde.

De setting is eenvoudig en tijdloos. Je beweegt over het scherm en lost de positie op van blokjes of elementen die een regel volgen die je moet doorgronden. Het doel? Meestal dingen zo ordenen dat er iets interessants gebeurt — ze verdwijnen, smelten samen, of genereren gewoon een andere toestand. De game is totaal niet geïnteresseerd in verhaal of dramatische opsmuk. Het is een zuiver wiskundig lichaam zonder vet.

Het speelt als een typische DOS-puzzel uit de late jaren negentig — je klikt, sleept, roteert. De besturing is eenvoudig, maar je brein werkt op overuren. De graphics zijn eerder functioneel dan betoverend, de geluiden minimaal. Maar hier zit de haak — de eenvoud is nadrukkelijk bedoeld. Het gaat er niet om met de vorm te pronken, het gaat erom een logische hindernis te overwinnen.

Exobius 2024 verschijnt veertig jaar nadat zo'n game vanzelfsprekend zou zijn ontstaan. Dat maakt er een interessante nostalgische curiositeit van, maar het wijst er ook op hoe weinig er in de structuur van puzzelgames werkelijk is veranderd. Hetzelfde principe — probeer opnieuw, probeer anders, eureka.

Wie zou hem moeten spelen? Iedereen die geniet van pure logica zonder grafische watten. Het is geen game om te herhalen — het is een game om te denken. En dat het om een retro DOS-versie gaat, is geen handicap. Het is eigenlijk een eer.