D-Generation

Je drie uur 's nachts en je zit nog steeds voor het scherm, kruipend door donkere gangen vol vlijmscherpe schijtingen en mutanten die je willen opeten. D-Generation — naam die je nu al haat, maar niet durft uit te zetten.

Mindscape gaf je in 1991 een isometrisch actiespel dat net doen voorkomen als een eenvoudige koerierstocht. Je betreedt een futuristische fabriek, pakketje moet naar boven, klaar. Alleen: die fabriek is een nachtmerrie van gangen vol monsters, lasers, gaten in de grond en trappen die je bij de minste fout kantelen. Het speelveld rolt traag omhoog in isometrisch perspectief — je kan elk moment naar links of rechts, maar omhoog gaat dat verdommen langzaam.

De mechaniek is verslavend omdat het frustrerend is. Je hebt een pistool, ammo is schaars en je moet kiezen: schieten op die bloederige kerel, of je kogels sparen voor de zwaardere dingen? Elke verkeerde stap betekent sterven — en je begint weer van voren af aan. Geen checkpoints, geen medelijden. De moeilijkheidsgraad stijgt niet geleidelijk, het springt je letterlijk in je gezicht. Die eerste kamers lijken makkelijk totdat je plotseling tegen drie mutanten tegelijk aan moet vechten terwijl je over lasers springt.

Dat is waarom je die diskette terug gaf. Niet omdat D-Generation slecht is — integendeel. Het is verslavend op een manier die je bezit neemt. De muziek (synthesizer-psych uit de vroege jaren negentig) blijft in je hoofd, elke mislukte poging voelt persoonlijk. Je weet dat je het kan, je ziet hoe dichtbij je bent, maar die ene mutant — verdorie, die ene mutant — stuurt je weer naar het begin.

Voor wie nu naar dit spel kijkt: het is nog steeds punished, nog steeds onforgiving. Grafisch is het prima voor zijn tijd, al hebben de sprites die bizarre isometrische vlakheid die jaren tachtig-negentig eigen was. Maar als je van laat-90s arcade-achtige breinbrekers houdt (Alien Syndrome, Smash TV), zit D-Generation je in je nek en zuigt je naar binnen.

Via browsers draait het probleemloos. Zet je telefoon uit, zeg tegen je vriendin dat je wat gaat spelen. Zeg niet hoe lang.