Crazy Cars

Die Mercedes scheurt over de snelweg en je vraagt je af waarom je eigenlijk geen fatsoenlijke muziek hebt in plaats van dit piepende geluid. Crazy Cars, 1987, Titus Interactive — een racegame die belooft groot te zijn en waarin je dwars door Amerika rijdt, maar die in de praktijk voelt als een digitale verkeersfilm waar niemand je vertelt waarom je eigenlijk gaat.

Je zit in een Mercedes (ja, een echte merknaam, wat voor een DOS-game best opvallend is) en je enige doel is van A naar B voordat de tijd op is. Tegenstanders passeren, uitwijken voor tegemoetkomend verkeer, de auto niet van de weg af laten glippen — meer zit er niet in. Geen verhaal, geen campagne met progressie, geen hoogtepunten behalve als je ergens niet van de weg afvliegt. Het is rauw en eerlijk in zijn eenvoud.

De gameplay is stijf en onbeweeglijk, zoals veel vroege racers op PC. Je stuurt met pijltjestoetsen, de auto reageert met een vertraging die voelt als sturen door een dik pak sneeuw. De graphics zijn minimaal — eenvoudige lijnen, platte kleuren, geen schijn van diepte. De snelheid waarmee je vooruitgaat is hardnekkig langzaam, zelfs in wat voor de game de topsnelheid moet zijn. Het is eerder een simulatie van file-rijden dan racen.

Wat maakt dat je het toch onthouden hebt? Niet veel, eerlijk gezegd. Crazy Cars is een voorbeeld van die pioniersperiode waarin computergames eerder gingen om het concept — een auto besturen op een scherm — dan om het vermaken. Het was toen veel, vandaag voelt het als niets. Het heeft geen charme, geen vette geluidjes, geen moment waarop je denkt: oké, dat was cool.

Vandaag is Crazy Cars vooral interessant als dokument van wat Titus Interactive probeerde en hoe weinig speelplezier je echt uit zo'n premisse kunt halen zonder dat je het aanvult met iets meer. Een museumstuk, geen game om opnieuw te spelen.