Castle Adventure

Een slang doodde me voordat ik zelfs maar begreep wat ik in dat kasteel hoorde te doen. Ik was ongeveer negen jaar oud, de monitor gloeide oranje, en Castle Adventure draaide zo langzaam van een diskette dat je de volledige gametitel kon lezen terwijl je op het eerste scherm wachtte.

Castle Adventure is een text-en-graphics avonturenspel uit 1984, geschreven door Kevin Bales als freeware voor MS-DOS. Je krijgt een kasteel vol kamers, monsters en voorwerpen, en het doel is eenvoudig: overleven, verkennen, winnen. Geen ingewikkeld verhaal, geen dialogen. Zuiver avontuur in de meest originele betekenis van het woord — je beweegt door de ruimte, verzamelt dingen, en probeert niet dood te gaan voordat je erachter bent gekomen wat je eigenlijk moet doen.

De bediening is op het toetsenbord gebaseerd, navigatie tussen kamers is simpel. Het spel gebruikt ASCII-graphics, en nu komt het gedeelte dat bij iedereen die het ooit speelde bleef hangen: vijanden worden weergegeven als normale karakters. Een slang ziet er net zoveel uit als een slang als een puntje op een witte bal lijkt — en toch, of misschien juist daarom, werkt het. Grijnzende spookgezichten, stekels in plaats van vampiers, asterisken als spinnen. Kevin Bales wist een visuele woordenschat uit de beperkte ASCII-set te persen die voor die tijd verrassend goed leesbaar was. Vandaag ziet het eruit als een grap; destijds was het graphics.

Wat Castle Adventure zelfs veertig jaar na de release nog drijvende houdt, is die dosis pure moeilijkheid. Het spel zal je niet vertellen wat je moet doen. Er is geen hint-systeem. Je sterft, herstart, onthoudt waar de slang was, en probeert het opnieuw. Dit was de standaard in 1984 — spelers werden geacht het zelf uit te zoeken door trial and error, niet door een tutorial aan de hand te worden geleid. Vandaag de dag zullen sommigen het als een uitdaging waarderen, anderen stoppen na de derde dood op dezelfde plek. Ik begrijp beide.

Castle Adventure werkt tegenwoordig het best voor degenen die willen weten hoe het allemaal begonnen — niet als museumstuk, maar als een functioneel, speelbaar stuk geschiedenis. Je kunt het in enkele minuten in een browser uitvoeren via DOSBox-emulatoren, dus de instapcost is nul. Geef het twintig minuten. Je sterft een paar keer, je waardeert hoe veel gastvrijker spellen sinds 1984 zijn geworden, en je betrapt jezelf misschien wel bezig het kasteel op papier in kaart te brengen. Zo deden we het destijds.