Snoopy

سگ‌ها و خرگوش‌ها طوری روی صفحه شلیک‌کنان می‌گذرند که انگار تازه فهمیده‌اند باید به لانه برگردند. این Snoopy روی DOS از سال ۱۹۹۰ است — مشغولیت آرکیدی بدون بلندپروازی، که با این حال یک‌جوری موفق می‌شود توجهت را نگه دارد.

شوتری سرراست در حال‌وهوای Bubble Bobble است که در آن شخصیتی زیبا تصویرسازی‌شده را کنترل می‌کنی و سعی می‌کنی دشمن‌ها را با شلیک خنثی کنی. شخصیت‌ها مستقیم از کمیک و کارتون آمده‌اند — Snoopy، برادرهایش، خرگوش‌ها، سگ‌ها. عملاً شخصیت‌های کاغذی سر از یک جعبه‌ی آرکید درآورده‌اند. مراحل زیاد نیستند، اما هر کدام ظاهر و ریتم خودش را دارد.

کنترل پاسخگوست — حرکت به چپ و راست، شلیک مستقیم یا مورب، بلافاصله خوانا است. به دفترچه‌ی راهنما نیازی نداری. مشکل این است که بعد از ده دقیقه می‌فهمی تقریباً همه‌چیز را دیده‌ای — صدا از PC speaker مثل زنبورهایی پیچیده در گاز جیرجیر می‌کند و گرافیک تنوع معناداری ندارد. بازی سخت نیست، فقط در درازمدت ملال‌آور است. مکانیک‌ها چندان تغییر نمی‌کنند، اشتباه‌ها تنبیه می‌شوند، اما سختی به‌طور طبیعی بالا نمی‌رود — در عوض هر مرحله فقط انتظار دارد خواندن آتش دشمن را یاد بگیری.

Snoopy نماینده‌ی دورانی است که لایسنس‌های تجاری بدون طراحی باکیفیت داخل بازی‌ها ریخته می‌شدند. منطق ساده بود: شخصیت معروف داری؟ بفرما بازی‌ات. سازنده‌ها لازم نبود زیاد فکر کنند، و این پیداست. با این حال — کاملاً افتضاح نیست. میان‌مایگی محکمی است که آن زمان کسی زیاد به آن توجه نکرد و حالا هم کسی به یادش نمی‌آورد.

چه کسی لذت می‌برد؟ کلکسیونرهای لایسنس، کنجکاوهایی که می‌خواهند بدانند Snoopy چطور روی کامپیوترهای دهه‌ی نود بالا و پایین می‌پرید، و هر کسی که سرگرمی بی‌استرس می‌خواهد. پرفروش نیست، اما اتلاف کامل هم نیست. نیم ساعت تفریح، بعد می‌بندی‌اش و می‌روی سراغ چیزی که واقعاً گوشت داشته باشد.