Power Drift

آن لحظه را بخوبی یادم است: یک کلاس خالی، یکی از همکلاسی‌ها چند فلاپی دیسک آورده بود، و کسی فریاد زد «یک بازی مسابقه از Sega». در سال ۱۹۹۰، این یک عبارت جادویی بود. Sega یعنی آرکید، یعنی چیزی که در خانه نداشتی.

Power Drift در سال ۱۹۸۸ وارد آرکیدها شد و در مدت کمتر از یک سال روی پلتفرم‌های مختلف خانگی منتشر شد — ZX Spectrum، Commodore 64، Amiga، Atari ST، و بالاخره MS-DOS در سال ۱۹۹۰. این یک بازی مسابقه از نمای دید راننده با رویکردی کاملاً آرکیدی است. تو در خلبان کابین فرمول یا روی یک موتورسیکلت ننشسته‌ای — وسیلۀ نقلیهٔ تو یک ماشین شن‌رو است، یک کالسکۀ مسابقه سبک که بیشتر مثل یک توپ پین‌بال در ماشین رفتار می‌کند تا یک ماشین واقعی در مسیرهای پیچ‌دار.

مسیرها متنوع و پرگوشه‌اند، پر از پیچ‌ها، تپه‌ها و دره‌هایی که در آن زمان تقریباً جادویی به نظر می‌رسیدند — بزرگ‌نمایی اسپرایت تمام گاز می‌رفت و توهم سرعت را ایجاد می‌کرد. کنترل‌ها ساده‌اند: گاز، ترمز، چپ، راست. هیچ تعویض دنده‌ای، هیچ تنظیم وسیلۀ نقلیه‌ای نیست. سختی از مسیرها و ترافیک متراکم حریفان می‌آید، نه از مکانیک‌های پیچیده. این عمدی است، نه کمبود — این یک آرکید است که می‌خواهد تو در پنج دقیقه بدانی چه کار می‌کنی و در بیست دقیقه عصبانی باشی که این کافی نیست.

نسخۀ PC سال ۱۹۹۰ وفادار به مواد اصلی است، اما نسخۀ آرکید اصلی از نظر گرافیکی آن را کاملاً در سایه می‌اندازد. روی یک مانیتور PC از آن دوره، قابل قبول به نظر می‌رسید، صدای Sound Blaster کاربردی اما فراموش‌شدنی بود. اما — در زمانی که Sega روی رایانه‌های خانگی دور از اطمینان بود، حتی این تبدیل نیز شومی داشت. امروزه بازی در ژانر خود نسبتاً درست پیر شده است: کوتاه، پرقدرت، بدون امکانات مدرن. صرفه‌جویی؟ هیچ. توقف؟ از والدینت بپرس اگر می‌توانند منتظر بمانند.

امروزه Power Drift برای کسانی مناسب است که می‌خواهند پانزده دقیقۀ تمیز تمرین رفلکس مسابقه را بدون آموزش و چالش‌های پیوند حساب تجربه کنند. آن را با استفاده از DOSBox به راحتی در مرورگرت خود راه‌اندازی کن، و اگر در دهۀ نود قبل از رسیدن به سری دوم مسیرها به آن شکست خوردی، این فرصتت را داری تا اکنون اوضاع را درست کنی. بالاخره، هیچ‌کس نمی‌خواهد با شام وارد شود.