Crystals of Arborea

بازی‌های نقش‌آفرینی فرانسوی سال ۱۹۹۰ عطر و بوی خاصی داشتند. نه دقیقاً بد — فقط متفاوت. Crystals of Arborea ساخته Silmarils این عطر را از ابتدا تا انتها با خود حمل می‌کند: جاه‌طلب، کمی زمخت در جزئیات، و متقاعد که جایش در همان اتاقی است که Dungeon Master و Ultima نشسته‌اند. تا حد زیادی هم هست. تا حد زیادی.

بازی شما را در دنیای فانتزی Arborea رها می‌کند؛ جایی که به‌شدت روی ارواح طبیعت، جادوی عناصر و نوعی اسطوره‌شناسی دروئیدی تکیه دارد که کاملاً غیربریتانیایی و غیرآمریکایی حس می‌شد و خیلی شبیه چیزی بود که در یک استودیوی فرانسوی با ایده‌های خاص خودش درباره شکل و شمایل فانتزی پخته شده باشد. وظیفه شما بازیابی کریستال‌های جادویی پراکنده و بازگرداندن تعادل به سرزمین است. طرح داستان آن‌قدر ساده است که می‌توانید در ایستگاه اتوبوس برای کسی توضیحش دهید، اما دنیای زیر آن بیش از آنچه این مقدمه نشان می‌دهد حرف برای گفتن دارد.

گیم‌پلی جایی است که اوضاع به یک اندازه جالب و گاه کلافه‌کننده می‌شود. یک گروه را کنترل می‌کنید و در دنیایی با نمای بالا حرکت می‌کنید که برای مبارزه به نمای اول‌شخص سوییچ می‌کند — رویکردی ترکیبی که آن زمان مد بود و اینجا بهتر از انتظار جواب می‌دهد. رابط کاربری همان اعتمادبه‌نفس خاص RPGهای فرانسوی را دارد که در آن منوها همه‌جا هستند و راهنماها هیچ‌جا. روی چیزهایی کلیک خواهید کرد که نمی‌فهمید. دوباره هم خواهید کرد. سرانجام منطقش خودش را نشان می‌دهد؛ نه چون بازی توضیحش می‌دهد، بلکه چون آن‌قدر با آن وقت گذرانده‌اید که مثل یک زبان دوم به نظر برسد.

آنچه Crystals of Arborea درست از آب درآورد و در خاطره‌ها نگهش داشت، فضاسازی بود. دنیا به شکلی زنده حس می‌شد که در سال ۱۹۹۰ سخت قابل اندازه‌گیری بود و هنوز هم هست. محیط‌ها شخصیت داشتند. سیستم‌های عناصر به مبارزه لایه‌ای از فکر کردن اضافه می‌کردند، فراتر از صرفاً تاب دادن هر چیزی که بیشترین آسیب را می‌زد. Silmarils آشکارا به ساختن یک دنیا علاقه داشتند، نه فقط یک سیاهچال. اینکه کاملاً موفق شدند یا نه، سؤالی منصفانه است. بازی لبه‌های ناصافی دارد که هیچ‌وقت صیقل نخوردند — ریتمی که گاه از نفس می‌افتد، منحنی یادگیری‌ای که کمتر شبیه شیب و بیشتر شبیه دیوار است — اما هیچ‌کدام تجربه را نکشتند، فقط کندش کردند.

امروز در دسته‌ای مشخص جای می‌گیرد: بازی‌هایی که بازی می‌کنید چون می‌خواهید بفهمید چیزها از کجا آمده‌اند، یا چون واقعاً از باستان‌شناسی RPGهای قدیمی لذت می‌برید. اگر با Dungeon Master یا Eye of the Beholder بزرگ شده‌اید، Crystals of Arborea مثل پسرعمویی از شاخه دیگری از شجره‌نامه حس خواهد شد — قابل‌تشخیص، اما با عادت‌های متفاوت و لهجه‌ای غلیظ‌تر. اجرای آن در مرورگر دردسرهای راه‌اندازی DOS را حل می‌کند؛ همان یک چیزی که قبلاً ورود به بازی را به کل ناممکن می‌کرد. پیش از قضاوت، یک ساعت به آن فرصت دهید. آن یک ساعت را لازم دارد تا خودش را باز کند.