Magus - 2nd edition

Όταν ανοίξεις το Magus χωρίς προηγούμενη γνώση για το τι σε περιμένει, περιμένεις κάτι σαν Wizardry ή Ultima. Μετά συνειδητοποιείς ότι κρατάς ένα σκοτεινό point-and-click RPG του οποίου τους δημιουργούς κανείς δεν νοιάστηκε αρκετά για να τους αναφέρει επίσημα.

Είναι ένα κλασικό dungeon crawler όπου δημιουργείς έναν χαρακτήρα, κατεβαίνεις ανάμεσα σε περίεργα πλάσματα και συλλέγεις αντικείμενα. Το παιχνίδι παίζεται από την οπτική γωνία πρώτου προσώπου, κινούμενος τετράγωνο προς τετράγωνο, όπως το έκαναν στα '80s. Το μενού εκτείνεται στο κάτω τρίτο της οθόνης, κάθε κλικ σε κινεί ένα τετράγωνο μπροστά. Σκούρα χρώματα, pixel art που δεν μπορείς πραγματικά να χαρακτηρίσεις όμορφο — είναι λειτουργικά ακατέργαστο, σαν κάποιος να πήρε ένα πρότυπο από μια παλιά-παλιά μηχανή και να φόρτωσε εικόνες σε αυτό χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια για στυλ.

Το παιχνίδι είναι επαναλαμβανόμενο, αλλά με τον δικό του τρόπο υπνωτικό. Αφιερώνεσαι στο κλικάρισμα σχεδόν διαλογικά. Τα ηχητικά είναι ελάχιστα, περιστασιακά ένας ήχος όταν συναντάς ένα πλάσμα. Χωρίς διαλόγους — συναντάς κάτι και είτε πολεμάς είτε παίρνεις το λάφυρο. Η ατμόσφαιρα δεν είναι τρομακτική, είναι πιο κενή. Το combat είναι θέμα κλικ στο κουμπί επίθεσης, αναμονή για την κίνηση να παιχτεί, και μετά ξανά. Δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνο, αλλά σε τραβάει. Το level design είναι ανώδυνο, τα dungeon δεν διαφέρουν πολύ το ένα από το άλλο.

Το Magus είναι ένα από εκείνα τα παιχνίδια που κανείς δεν θα σκεφτόταν να φτιάξει σήμερα. Ακόμη και στα '90s ήταν ένας περιθωριακός τίτλος για ανθρώπους που έπαιζαν τα πάντα. Σήμερα μόνο κάποιος ενδιαφερόμενος για το πώς φαινόταν το λησμονημένο software από μια εποχή όταν οι εκδότες δεν μπορούσαν να προωθήσουν κατάλληλα όλα θα του έδινε μια ευκαιρία. Δεν είναι Ultima ούτε Wizardry. Δεν είναι καν αρκετά περίεργο για να έχει χαρακτήρα υπογείου.

Αν το τρέξεις σε έναν emulator ή browser, θα είσαι κάποιος που θέλει να δοκιμάσει κάτι σκόπιμα λησμονημένο. Το παιχνίδι παίζεται, σε κινεί βαθύτερα στο dungeon, και σε αφήνει να φύγεις. Ώρες στο υπόγειο που δεν σε διδάσκουν τίποτα και δεν σου δίνουν τίποτα — εκτός από μια περίεργη ειρήνη και την επίγνωση ότι έχεις δει το περιθώριό του μακρινό της ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών, όπου πολλοί άνθρωποι δεν κάνουν ερωτήσεις και απλώς κάνουν τα πράγματα όπως τα βλέπουν.