The Legend of Zelda: Harry's Awakening

DOS üzerinde kendi Zelda'nızı yapmak — işte bu tür amatörlük, bu tür göz kamaştırıcı aptallık. Harry's Awakening tam da burada başlıyor: fanmadesi, 1995'in yazında bir bilgisayar meraklısının dördüncü atılımı, profesyonel cilası olmayan ama sorması sert olan bir şey. Soru basitti: eğer Link'in maceraları DOS komut satırının sınırlarında yaşasaydı, nasıl görünürdü?

Hra je macera oyunu, Zelda serisine saygı duyuşudur. Harita tabanlı bir dünya, bir kahraman, sandık açmak için kafanı eğmek. Dönem karakteri güçlü: MS-DOS'un grafik kütüphaneleriyle sınırlı, monokrom veya basit 16 renkli sprite'lar. Klasik Zelda'nın açık dünyası burada daha sıkı, daha tıkanmış — koridor oyunu olmasa da, odaların birbirine kenetlenmiş şekilde dizilmiş olması hissediliyor. Bir kılıç, bir kalkan, birkaç anahtar, birkaç düşman tipi.

Oynanışı temelde işlev görüyor, ama hiç şık değil. Hareket yavaş, hatta DOS döneminin bilgisayarlarında tam tutarlı değil — kare hızı dalgalanıyor, zaman zaman donuyor. Savaş sistemi primitif: düşmana yaklaş, melee dokunuşu yap, umarız ki hit kayıtları çalışır. Hiçbir hissiyat, hiçbir ritim. Bulmacalar da eşit derecede zayıf: anahtarı alıp kapıyı aç, şu kasayı itin, ışığı söndür. Zelda DNA'sı orada var ama adeta kemikten — sinir dışı kalmış bir iskelet gibi.

Yine de bu oyun neden hatırlanıyor? Çünkü göz. Bir çocuğun, sahip olduğu araçlarla Miyamoto'ya karşı durması, hata ve eksikliklerine rağmen bir bütün yapısı bir araya getirişi ilginç. 1995'te — Warcraft II'den, Descent'ten sonra — bunu DOS'ta yapmak basit değildi. Grafik, ses kartı tutzaması, hitbox'lar, kaydetme sistemi. Deneyin başarısızlığının tarihçesi, bazen başında bulunması yeterlidir.

Bugün kim için? Göz yoksa, DOS nosyası olan biri için, veya oyun tasarım tarihi meraklılarına. Retro oyun emülatöründe açabilirsin, beş dakikada bitirmekle yakınlaşırsın. Eğer Diamond Mine veya Cosmo'nun Cosmic Adventure'ından zevk aldıysan — o tür ucuz, gayriresmi Mega Man ve Sonic klonlarından — Harry's Awakening da aynı kültürün bir parçası. Fakat Zelda'nın büyülü hissiyatı, bulmacaların tatmin edici açılması, düşman savaşının nihai amacı, hepsi kayıp. Geriye sadece yazı komutu bırakılıyor.