Tekmele ve ilerle — KickMaster'ın bütün felsefesi bu. İçinde karmaşık hiçbir şey yok ama büyü tam da bu çıplak sadeliğin içinde yatıyor. Bağımsız yaratıcıların sekiz bitle sanki yapı bloklarıyla oynar gibi uğraştığı günümüzde indie sahnesinden sürünerek çıkmış NES oyunlarından biri.

KickMaster, her şeyin bacaklarının etrafında döndüğü, son derece dolambaçsız bir beat-em-up. Karakterin sırayla gelen bölümlerde ilerliyor, yol boyunca canlı cansız her şeyi tekmeliyor, eşyalar topluyor ve ilerliyor. Hikâye mi? Yok. Olay örgüsü mü? Sıfır. Sanki biri doksanların atari salonu oyunlarının temel özünü alıp "gelin bunun mümkün olan en saf halini yapalım" demiş gibi.

Oynanış basit bir tarife indirgeniyor, hareket, tekmeler, arada zıplamalar. Düğmeyi sürekli basılı tutuyorsun çünkü en hızlı böyle ilerliyorsun. Yeni teknikler yavaş yavaş açılıyor — farklı tekme türleri, daha yükseğe zıplama yeteneği ya da bacaklarınla enerji dalgaları yaratma. Sonuçta oyunun geliştirdiği tek şey bu. Bu yükseltmeler olmasa başın belada olurdu, çünkü zorluk giderek artıyor ve onlarsız dördüncü bölümde takılıp kalırdın.

Double Dragon gibi klasik NES beat-em-up'larının aksine burada ne ortak oynama var ne de strateji. Saf mekanik bir tekrar — tekmele, can doldurmak için kalpleri topla, tekmele. Müzik arka planda o kadar kısık çalıyor ki neredeyse fark etmiyorsun. Grafikler renkli ama gereksiz derecede kaotik, bu yüzden bazen tehdidin nereden geldiğini bile anlayamıyorsun.

Özünde KickMaster, seksenlerde "bir kere atari salonunda oynadım, eve gelince unuttum" diye anılacak bir oyun olurdu. Bugün ise temanın her çeşidini görmek isteyen retro meraklıları için bir merak konusu. Kötü yapılmış bir oyun değil, sadece kişiliksiz bir yapım — hikâye yok, karakter yok, seni ileri çekecek hiçbir şey yok.

Süssüz, hikâyesi asgari düzeyde, ultra basit fiziksel aksiyon canın istiyorsa KickMaster'ı bir emülatörde açtığına pişman olmazsın. On beş dakika oynarsın, neler sunduğunu görürsün ve onu çoğunlukla, günümüzün bağımsız yaratıcılarının eski konsolların sınırlarıyla nasıl oynadığının ilginç bir kanıtı olarak hatırlarsın.