Aces of the Deep

Alarmın çalıştığı anda — o metalik, sinir bozucu ses — biliyorsun ki hata yapmak için zamanın kalmadı. Aces of the Deep, erken doksan'ların bu kompromisiz denizaltı simülatörü, oynamanı değil, çalışmanı istiyor. Dergisi veya talimat kitapçığı olmayanlar ilk beş dakikada yapışkan bir panele baktıktan sonra pes ederler.

İkinci Dünya Savaşı'nda Alman denizaltısının kaptanısın. Atlantik'te konvoylar avlıyorsun, sıkışmanın karanlık dakikalarında manevra yapıyorsun, eve dönmeye çalışıyorsun. Simülasyon sözkonusu olduğunda bu, işin ciddiyetiyle karışmış wargame'in tam ortası. Sonar, periskop, torpido hesaplamaları, derinlik ayarları — her kontrol bir sorumluluk. Hata margin'i yoktur. Gemi batarsa, kayıp gerçektir.

Oynamak? İlk başta ekranı dolduran rakamlar, göstergeler ve metin pencerelerinden akıl sağlığını korumaya çalışıyorsun. Kontrol şeması bir anestezi yapılmış insan için tasarlanmış gibi hisseder. Ama zaman geçtikçe, üçlü talimatlarındaki hantal ritmi anlamaya başlarsın. Sonar pings'i, motor sesi, gemi titreşimi — hayır, bu oyunda titreşim yok, ama ses tasarımı senin beyninini tamamlayıyor. Hava sıkışıyor. Sıcaklık yükseliyor. Oksijenin tükendiğini fark ediyor musun?

Aces of the Deep, o dönemin simülatörlerini tanımlamış şey bu: zaferden çok, hayatta kalmanın sanatını öğretir. Grafikler çirkin değil, sadece teknik — dalga animasyonları yok, hava taburcu edilen görevler var. 1994'te bu, denizaltı savaşının ruh haliydi. Günümüzün aksiyon getme talimatlarından çok uzak.

Bugün kimin için? Retro wargaming fanları, simülasyon sabırlı olanlar, müze parçalarını araştırmaktan keyif alanlar. Eğer "benim dakikam" diyen bir tür oyuncusan ve altmış yıl önceki savaş stratejisinin matematiksel ağırlığında gevşeklik buluyorsan, tarayıcıda çalışıyor. Ama üç buçuk saat ekran karşısında torpido mesafesi hesaplamakta geçirmek sana hoş geliyorsa, bu senin oyunun.