X-Men: Children of the Atom

X-Men: Children of the Atom belandde in 1995 in de arcades als Capcoms eerste serieuze uitstapje naar het Marvel-universum, draaiend op dezelfde CPS-2-hardware die Super Street Fighter II al tot een vast onderdeel had gemaakt. In plaats van een bestaande vechtengine integraal over te nemen, bouwde Capcom een sneller, flitsender systeem rond Marvels mutanten, en het resultaat legde de blauwdruk voor alles wat volgde: dit is het spel dat uiteindelijk uitgroeide tot Marvel Super Heroes, X-Men vs. Street Fighter en de hele Marvel vs. Capcom-lijn.

De roster put uit de X-Men-strips van die tijd, met vechters als Cyclops, Wolverine, Storm, Psylocke, Iceman en Colossus die het opnemen tegen Sentinel en Magneto. Wat destijds opviel was de pure schaal van de sprites en de nadruk op luchtgevechten en schermvullende speciale aanvallen, later geformaliseerd als de X-Ability en supermeter. Grote, expressieve animatie en dramatische hyperaanvallen gaven de gevechten een stripboekbombast waar Street Fighters aardse stijl nooit op mikte.

Vandaag gespeeld voelt het als een fascinerende ontbrekende schakel. Het is minder verfijnd dan de Marvel vs. Capcom-spellen die het inspireerde, met wat balansgrilligheden en een kleinere cast, maar de energie is onmiskenbaar. Voor iedereen die nieuwsgierig is naar hoe Capcoms crossover-imperium begon, of die simpelweg Sentinel over het scherm wil smijten, levert Children of the Atom nog steeds dat arcadespektakel van midden jaren negentig.