Duke Nukem 3D - Atomic Edition

"بیا و کمی بخور" — این جملهمان سراغتان می‌آید. Duke Nukem 3D بازی‌ای نیست برای دل‌های ضعیف — این یک جشن در یک کلوپ پر از مخلوقات هیولایی است، جایی که شما باز‌وکهای تفنگ را به درختان پرتاب می‌کنید و مهماندارها با شما فلرت می‌کنند.

این یک بازی تیراندازی اول‌شخص خونین است که توسط 3D Realms در سال ۱۹۹۶ منتشر شده است. در آینده‌ای نزدیک که بیگانگان لاس وگاس را اشغال کرده‌اند، و وظیفه شما تمیز کردن آنها است — تنها راه نجات از طریق سلاح‌ها، انفجارها و طنز خود‌تمسخرآمیز است. این بازی جدیت را تحمل نمی‌کند.

این بازی مانند یک بازی تیراندازی FPS کلاسیک دهه‌ی نود است — شما از میان سطح‌ها می‌دوید، مهمات و سلامتی را جمع‌آوری می‌کنید، از پلتفرم‌های خطرناک می‌پرید و تمام چیزی را که حرکت می‌کند شلیک می‌کنید. کنترل‌ها بر اساس استانداردهای امروزی کمی پیچیده‌اند، حرکت WASD چندان ارزشمند نیست، اما وقتی که با mouse-look و jump-strafing آشنا شوید، احساس تقریباً جادویی از آزادی را خواهید یافت. سلاح‌ها وحشیانه‌اند — تفنگ‌های دستی، اسلحه‌های کوچک‌کننده، موشک‌انداز‌ها، اما به‌ویژه آن لحظه‌ای را به یاد دارم که متوجه شدید می‌توانید نارنجک‌ها را منفجر کنید. این یک دسته‌بندی کاملاً متفاوت از سرگرمی بود.

Duke Nukem 3D دقیقاً به‌خاطر این‌که نگران نبود که مردانه و احمقانه بودن خنثی است یا نه، به نماد تبدیل شد. دقیقاً این نوع بی‌ادبی و خشن‌بودن بود که دهه‌ی نود به آن احتیاج داشت — طنزی بدون کوشش برای نمایش به میلیون‌ها بیننده، فقط برای مردمی که جلوی صفحه‌اند. گرافیک‌ها به‌وضوح بر اساس استانداردهای امروزی یک آثار پیکسل‌ی باستانی هستند، اما طراحی سطح‌ها شجاع‌انه است — مراکز خریدی، کلوپ‌های میرپایی، کازینوها، بام‌ها — یافتن تنظیماتی ارزان‌تر که روح بازی را به تصویر بکشد سخت است.

به این دلیل که عمر برآن رفته است که عناوین FPS مدرن کنترل‌های بسیار روان‌تر و گرافیک‌های صاف‌تری دارند که چشمان ما ترجیح می‌دهند. اما هسته — آن احساس کشفِ وحشیانه در هر اتاق، شوخی‌ها، عدم تظاهر — این هنوز برقرار است. برای هرکسی که با Quake و Doom بزرگ شده‌اند، این Duke دلیل عالی برای بازگشت است. آن را روشن کنید و موشتان را وصل کنید — هرج و مرج پیش خواهد رفت.