Second Front - Germany Turns East

Εξάγωνα. Χιλιάδες από αυτά, απλωμένα από τη Βαλτική ως τη Μαύρη Θάλασσα, το καθένα ένας μικρός καβγάς που περιμένει να ξεσπάσει ανάμεσα σε σένα και το παιχνίδι. Το Second Front: Germany Turns East έσκασε το 1990 χωρίς εκμάθηση, χωρίς κρατημένο χεράκι, και με το είδος του εγχειριδίου που χρειαζόσουν ένα σαββατοκύριακο για να το βγάλεις. Υπέθετε ότι το εννοούσες σοβαρά. Αν όχι, θα το ανακάλυπτε γρήγορα.

Το θέμα είναι η Επιχείρηση Barbarossa και ο εξοντωτικός, τεράστιος πόλεμος στο Ανατολικό Μέτωπο — η εκστρατεία που κατάπιε ολόκληρους στρατούς και καθόρισε το σχήμα του εικοστού αιώνα. Διοικείς είτε γερμανικές είτε σοβιετικές δυνάμεις μέσα σε αυτόν τον εφιάλτη, σπρώχνοντας μονάδες σε ένα πλέγμα εξαγώνων που καλύπτει έδαφος σε κλίμακα που κάνει τα περισσότερα wargames να μοιάζουν με αψιμαχία στην πίσω αυλή κάποιου. Το ιστορικό βάρος είναι πραγματικό και το παιχνίδι το ξέρει.

Πρόκειται για καθαρό turn-based wargame εξαγώνων, από εκείνα που βγήκαν από την παράδοση της Avalon Hill και φορούσαν ανοιχτά αυτή την κληρονομιά. Μετακινείς μονάδες, διαχειρίζεσαι γραμμές ανεφοδιασμού, λογαριάζεις έδαφος, καιρό και το είδος της λογιστικής λεπτομέρειας που χωρίζει τα γνήσια wargames από πράγματα που απλώς έχουν τανκς. Το περιβάλλον χρήσης είναι αυτό που θα περίμενες από το DOS το 1990 — λειτουργικό, γκρίζο, φτιαγμένο για ανθρώπους που διαβάζουν την τεκμηρίωση πριν αγγίξουν πληκτρολόγιο. Δεν υπάρχει ήπια κλίση προς το παιχνίδι. Είτε μαθαίνεις το σύστημα είτε κοιτάς έναν χάρτη χωρίς να κάνεις τίποτα χρήσιμο.

Αυτό που το έκανε να μένει δεν ήταν το θέαμα. Δεν υπήρχε θέαμα. Ήταν η αργή, άβολη συνειδητοποίηση ότι ο χάρτης σε τιμωρούσε για τα ίδια λάθη που τιμώρησαν τους πραγματικούς διοικητές — υπερβολικά τεντωμένες γραμμές ανεφοδιασμού, υποτίμηση του σοβιετικού βάθους, κάψιμο ευέλικτων μονάδων σε στόχους που δεν είχαν σημασία. Το παιχνίδι είχε τον τρόπο να σε κάνει να νιώθεις την τριβή του Ανατολικού Μετώπου αντί απλώς να την προσομοιώνει από απόσταση. Αυτό είναι δυσκολότερο να επιτευχθεί απ' όσο ακούγεται, και πολλά παιχνίδια με μεγαλύτερους προϋπολογισμούς δεν τα κατάφεραν ποτέ. Το αν γέρασε καλά εξαρτάται αποκλειστικά από την ανοχή σου σε αυτό το είδος του ακόσμητου σχεδιασμού. Οι μηχανισμοί αντέχουν. Η παρουσίαση είναι απομεινάρι.

Σήμερα κάθεται άνετα στο πρόγραμμα περιήγησης, που είναι ο μόνος λόγος που οι περισσότεροι κάτω των σαράντα θα το δουν ποτέ. Αν μεγάλωσες με το Panzer General ή τη δουλειά του Gary Grigsby και θέλεις να δεις πώς έμοιαζε το είδος πριν μάθει να εξηγεί τον εαυτό του, αξίζει τον χρόνο σου. Αν χρειάζεσαι ένα παιχνίδι που θα σε συναντήσει στη μέση, ψάξε αλλού. Το Second Front δεν διαπραγματεύεται.