Lego Pirates of the Caribbean

Όταν εκκινώ αυτό το παιχνίδι, ακούω τα παιδικά μου χρόνια — τον ήχο εκείνων των σετ με τουβλάκια με τα κλασικά κίτρινα πρόσωπα φιγούρων και τα μικρά κλικ. Εδώ όμως δεν χτίζεις, αρμενίζεις. Το Lego Pirates of the Caribbean στο Mega Drive είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται ο τίτλος: μια κακοφτιαγμένη μεταφορά που πήρε ένα διάσημο πειρατικό franchise, του πέταξε μερικά τουβλάκια και το έριξε σε έναν 16-bit κόσμο χωρίς να ξέρει τι να το κάνει.

Πρόκειται για action scroller όπου ελέγχεις ξιφομάχους πειρατές που πολεμούν τους Βρετανούς, κυνηγούν θησαυρούς και παλεύουν με γραφικά που ποτέ δεν υπήρξαν πραγματικά γραφικά — μάλλον απόπειρες γραφικών. Το σκηνικό όντως αντιγράφει τον κινηματογραφικό κόσμο (Καραϊβική, πειρατικά καράβια, όλα αυτά), αλλά το παιχνίδι έχει τη δική του παράξενη αίσθηση χιούμορ. Ολοκληρώνεις αποστολές που μπερδεύουν περισσότερο απ' όσο διασκεδάζουν. Δεν έχεις ιδέα αν πηγαίνεις προς τη σωστή κατεύθυνση ή αν απλώς είσαι άτυχος.

Το παίξιμο είναι κουραστικό με εκείνον τον ειδικό τρόπο όπου πατάς ένα κουμπί, ο χαρακτήρας σου κάνει κάτι που δεν σε σκοτώνει, και σέρνεσαι μπροστά. Ο χειρισμός δεν είναι κακός — αποκρίνεται — αλλά το παιχνίδι δεν σε βάζει να τον χρησιμοποιήσεις με νόημα. Οι μηχανικές μάχης είναι τόσο απλές που στραγγίζουν κάθε ενδιαφέρον. Animation σχεδόν δεν υπάρχει, ούτε ηχητικά εφέ που να σε ανεβάζουν. Ακούς τσιριχτά και ένα μουντό μουσικό βουητό που αρέσει μόνο αν σου έχει κολλήσει από την τσάντα της μαμάς σου.

Σήμερα αυτό το παιχνίδι είναι απλώς αξιοπερίεργο εύρημα. Τα παιχνίδια Lego έγιναν τελικά διασκεδαστικά, αλλά αυτή η απόπειρα κατέληξε όπως τόσοι τίτλοι των αρχών των 90s — φιλόδοξη, φτιαγμένη για να πουλήσει και όχι να ψυχαγωγήσει. Κανείς δεν το βάζει δίπλα στα κλασικά της εποχής του.

Μπορείς να το παίξεις καθαρά από ιστορικό ενδιαφέρον, αν σε τραβάει η αρχαιολογία των κακών μεταφορών. Θα το βρεις εύκολα στον browser, αλλά περίμενε περισσότερο μια μελέτη περίπτωσης του πώς να τα κάνεις όλα λάθος παρά πραγματική διασκέδαση. Είκοσι λεπτά αρκούν.