Home Alone

Δεκέμβριος 1990, κινηματογράφος, ο Κέβιν ΜακΚάλιστερ ουρλιάζει στον καθρέφτη και ξέρεις ότι πρέπει να το έχεις. Έναν χρόνο αργότερα, ένα κουτί με το λογότυπο της ταινίας ήταν στο ράφι του καταστήματος, υπόσχοντας ότι θα μπορούσες να παίξεις όλη την περιπέτεια μόνος σου. Το αγόρασα. Ένα λάθος; Κάπως έτσι.

Το Home Alone από την Manley and Associates του 1991 είναι ένα action game για MS-DOS βασισμένο στο πρώτο μέρος της κοινωνικής ταινίας Χριστουγέννων. Παίζεις ως Κέβιν ΜακΚάλιστερ — ένα παιδί του οποίου η οικογένεια τον ξέχασε στο σπίτι στη βιασύνη των διακοπών και πέταξε στο Παρίσι. Οι κλέφτες το ξέρουν και έρχονται. Το καθήκον σου είναι να επιβιώσεις μέχρι να έρθει βοήθεια.

Ο βρόχος του παιχνιδιού είναι απλούστερος από αυτόν που υποδεικνύει η ταινία. Κινείσαι γύρω από το σπίτι, αποφεύγεις τους κλέφτες και βρίσκεις τρόπους να αντιμετωπίσεις την κατάσταση. Τα κουμπιά είναι απλά, όπως ήταν στο DOS — πληκτρολόγιο, χωρίς περιττά. Το πρόβλημα είναι ότι το παιχνίδι γρήγορα αποκαλύπτει όλα τα εξώφυλλά του και μετά απλώς επαναλαμβάνει την ίδια κατάσταση ξανά και ξανά. Η ένταση από το πρώτο playthrough σβήνει στο δεύτερο. Τα γραφικά είναι λειτουργικά, το soundtrack από το ηχείο του υπολογιστή κάνει τη δουλειά του, αλλά δεν θα το ξεχάσεις γιατί είναι καλό — μάλλον γιατί ήταν δυνατό.

Γιατί το θυμόμαστε καν; Κυρίως λόγω της άδειας. Η ταινία ήταν φαινόμενο και τίποτα με το λογότυπό της δεν πουλιόταν. Το ίδιο το παιχνίδι δεν θα είχε προσελκύσει προσοχή, αλλά ως ένα δώρο Χριστουγέννων κάτω από το δέντρο — αυτό ήταν διαφορετικό. Γήρανε προβλέψιμα: αυτό που έδειχνε σαν ένας αξιοπρέπης action τίτλος τότε είναι σήμερα περισσότερο ένα ιστορικό έγγραφο για το πόσο γρήγορα παράγονταν οι κινηματογραφικές προσαρμογές. Σε σύγκριση με τη Game Boy version ή άλλες πλατφόρμες, η DOS version δεν έχει κανένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα — ούτε μειονέκτημα. Είναι απλώς μέσο για την εποχή του.

Σήμερα θα την προτείνω σε μια ομάδα ανθρώπων: αυτοί που αγαπούν την ταινία και θέλουν να βάλουν τα χέρια τους σε κάθε κατάλοιπο από εκείνη την εποχή. Ως μια νοσταλγική εκδρομή για ένα τέταρτο ώρας, δουλεύει. Ως ένα παιχνίδι που θα στέκονταν μόνο του χωρίς το όνομα της ταινίας στο κουτί, θα ήταν πιθανώς ξεχασμένο πολύ καιρό πριν. Μπορείς να το τρέξεις σε ένα browser μέσω DOSBox χωρίς εγκατάσταση και χωρίς ενόχληση — και αυτό είναι πιθανώς το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί γι'αυτό τεχνικά. Ο Κέβιν επιβίωσε, το παιχνίδι επίσης. Και οι δυο απλώς με δυσκολία.