A Nightmare On Elm Street

Ο Freddy Krueger είχε ένα ιδιαίτερο ταλέντο στο να μπαίνει σε μέρη όπου δεν ήταν ευπρόσδεκτος. Στα όνειρά σου, στην κρεβατοκάμαρά σου και, προφανώς, στο DOS prompt σου. Το A Nightmare on Elm Street από τη Westwood Studios, του 1989, είναι το είδος του λισενσαρισμένου παιχνιδιού που θα μπορούσε να ήταν καταστροφική αρπαχτή — κι όμως δεν είναι, όχι ακριβώς.

Το παιχνίδι παίρνει τη σειρά ταινιών ως χαλαρό πλαίσιο και όχι ως αυστηρή διασκευή. Κινείσαι μέσα από περιβάλλοντα παρμένα από τις ταινίες — προαστιακούς δρόμους, υπόγεια, από εκείνα τα μέρη που δείχνουν χειρότερα τη νύχτα — κυνηγώντας τα οστά του Freddy για να τον αναπαύσεις οριστικά. Είναι ένα platformer δράσης με πλευρική κύλιση, από αυτά που γέμιζαν τα ράφια στα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν κάθε ιδιοκτησία τρόμου με αναγνωρίσιμο πρόσωπο έπαιρνε τη δική της μεταφορά σε παιχνίδι, είτε το άξιζε είτε όχι.

Αυτό που η Westwood έκανε αρκετά καλά ήταν η ατμόσφαιρα. Τα γραφικά είναι μέτρια ακόμη και για τα δεδομένα του 1989, αλλά υπάρχει μια ζοφερότητα στην παλέτα χρωμάτων που ταιριάζει στο υλικό της πηγής. Ο ήχος σε Sound Blaster κάνει τη δουλειά του — όχι αξιομνημόνευτος, αλλά ούτε υπονομεύει την ένταση. Το ίδιο το gameplay είναι απλό: κινήσου, πήδα, πολέμησε, μάζεψε. Η μάχη μοιάζει λίγο σαν να κουνάς το χέρι σου σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και περιστασιακά να πετυχαίνεις κάτι. Ο Freddy εμφανίζεται κατά διαστήματα, και εκείνες οι συναντήσεις έχουν γνήσια αίσθηση επείγοντος, κυρίως επειδή η επιβίωσή τους απαιτεί περισσότερη προσοχή απ' ό,τι οι συνηθισμένοι εχθροί.

Αυτό που παλιωσε άσχημα είναι το κομμάτι που πάντα παλιώνει άσχημα σε τέτοια παιχνίδια — η επανάληψη. Ο σχεδιασμός των πιστών δεν επεκτείνει και πολύ τις αρχικές του ιδέες, και ως τη μέση έχεις δει τα περισσότερα από όσα έχει να προσφέρει μηχανικά το παιχνίδι. Ήταν συνηθισμένο πρόβλημα στα λισενσαρισμένα platformer της εποχής, όπου ο προϋπολογισμός και το χρονοδιάγραμμα σπάνια επέτρεπαν το βάθος που θα δικαιολογούσε την τιμή. Η Westwood έψαχνε ακόμη τη φωνή της το 1989· λίγα χρόνια αργότερα θα έφτιαχνε τα Kyrandia και Eye of the Beholder, και η απόσταση ανάμεσα σε αυτό και εκείνα τα παιχνίδια είναι σημαντική.

Παρ' όλα αυτά, για ό,τι είναι — ένα λισενσαρισμένο παιχνίδι δράσης φτιαγμένο βιαστικά γύρω από ένα IP τρόμου — στέκεται καλύτερα από τα περισσότερα σύγχρονά του. Υπάρχει μια πραγματική αίσθηση φόβου στα πρώτα στάδια, την οποία οι δημιουργοί σαφώς δούλεψαν αντί να τη βρουν κατά τύχη. Ο μηχανισμός συλλογής οστών σου δίνει έναν συγκεκριμένο στόχο που δομεί το χάος, κάτι που είναι περισσότερο απ' όσο κατάφεραν πολλά παρόμοια παιχνίδια. Αν μεγάλωσες με τον Freddy σε VHS και σε τρώει η περιέργεια πώς μεταφράστηκε αυτό σε μια οθόνη το 1989, αξίζει μία ώρα από τον χρόνο σου. Τρέξ' το στον περιηγητή, κράτα τα φώτα χαμηλά αν θέλεις να γίνεις θεατρικός, και μην περιμένεις να σε τρομοκρατήσει όπως κάποτε οι ταινίες.