Reader Rabbit

The Learning Company. Ang pangalang iyon lang ay nagsasabi na sa iyo kung saan patungo ito, ngunit narito ako, nagsusulat tungkol sa Reader Rabbit sa parehong lugar kung saan tinatalakay ko ang Blood at Doom. Sige na nga. May mga bagay na karapat-dapat sa tapat na pagtingin anuman ang target na audience.

Ang Reader Rabbit ay isang 1989 educational title para sa MS-DOS na nakatuon sa mga batang humigit-kumulang apat hanggang pitong taong gulang. Simple ang layunin: tulungan ang isang cartoon na kuneho na tapusin ang mga ehersisyo na nakapalibot sa pagkilala ng mga letra, pagbuo ng salita, at basic spelling. Walang masasabing kuwento, walang mundong tutuklasin. Serye ito ng mga structured na mini-game na binihisan ng sapat na kulay at animation para hawakan ang atensyon ng bata nang higit sa tatlumpung segundo, na noong 1989 sa isang PC ay hindi maliit na tagumpay.

Ang gameplay — kung gusto mong tawagin itong ganoon — ay dumadaan sa mga aktibidad tulad ng pag-uuri ng mga salita, pagtutugma ng mga letra, at pagkumpleto ng mga simpleng spelling pattern. Ang kuneho ay nagsisilbing gabay at masayahing maskota sa halip na karakter na aktwal mong kinokontrol. Ang kontrol ay basic keyboard input, ibig sabihin maraming anim-na-taong-gulang ang naghahanap at pumipindot ng mga key sa ilalim ng pangangasiwa ng magulang o nakatatandang kapatid. Ang hirap ay tumataas sa maliliit na hakbang, na talagang maalalahaning disenyo para sa panahong iyon. Walang nagpaparusa sa bata. Lahat ay gumagantimpala sa pagsulong. Ito ay skinner-box mechanics na tinanggalan ng serial number at pinalitan ng tainga ng kuneho.

Ang tunay na naging papel ng Reader Rabbit, para sa maraming bata noong unang bahagi ng nineties, ay ang unang piraso ng software na nagamit nila. Hindi laro. Software. May pagkakaiba, at noong panahong iyon naiintindihan ito ng mga magulang. Hindi mo ito binili sa game shop; binili mo ito sa electronics store mula sa istante na may label na "Educational" sa font na sumisigaw ng responsableng pagbili. Kung mas mabilis ba nitong naturuan ang mga bata na magbasa kaysa sa isang libro ay tanong na hindi ako kwalipikadong sagutin. Ang ginawa nito ay gawing madaling lapitan ang computer para sa isang limang-taong-gulang, na noong 1989 ay mas mahalaga kaysa sa naaalala ng mga tao. Ang PC noon ay malamig at nakakatakot pa ring makina. Ginawa itong palakaibigan ng Reader Rabbit. Hindi iyon walang kabuluhan.

Ngayon, isang kuryosidad na ang laro. Kung may anak kang sapat na bata para tunay na makinabang sa mga letter-matching exercise, may mas mahuhusay na kasangkapan — libre, browser-based, mas pulido. Kung lampas apatnapu ka na at gusto mong maalala kung ano ang pakiramdam ng umupo sa harap ng beige na keyboard at maramdamang matalino sa unang pagkakataon, maayos itong tumatakbo sa browser emulator at aabutin lang ng mga sampung minuto para lubusang maubos. May partikular na uri ng nostalgia dito na hindi para sa lahat. Ngunit para sa mga taong para dito ito, dumadating ito nang eksakto ayon sa inaasahan — maliit, taos-puso, at kakatwang buo pa rin pagkatapos ng tatlumpu't limang taon.