Worms

ยิงแบบกระจายยาว ลืมเรื่องความจริงจังไปซะ เมื่อแผนการของเราถูกลมพัดไปหมดสิ้น มันคือ Worms ปี 1995 ของ Team17 — เกมแนวทำลายศัตรู แต่ละตาเป็นหนึ่งเรื่องตลกเล็กๆ ที่เกิดจากการคำนวณผิด

ทีมหนอนเล็กๆ ของเธอตั้งตัวไว้บนแผนที่ที่เต็มไปด้วยเนื้อที่ขุดได้ เราสลับกันยิง บูมแร่ ระเบิด ปืนใหญ่ ไดนามิต — หมู่อาวุธที่ดูเหมือนเล่นจริงแต่ใจเต็มไปด้วยเสียงดังและความปั่นป่วน ไม่ใช่แค่เล้งเป้าให้ถูก ต้องคิดลม มุม แรง หนักขนาดไหน ทีนี้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งกับเรือนศีรษะเป็นหัวแตก จะหัวเราะหรือด่าใจก็ไม่รู้

ลวดลาย Mega Drive ดูเท่ขึ้นกว่าเดิม กราฟิกเจ็บจริงๆ ไม่ได้เนียนนวล แต่มันมีเสน่ห์ — เป็นคลื่นลืกลิ้นของเกมสมัยนั้นที่ดุร้ายกว่า เสียง ขนาดใหญ่ หนักกว่า ตัวหนอนมีสีสัน มีความเป็นตัวตน แล้วก็อีกอย่าง ฟิสิกส์นี่หรือ มันมีคุณสมบัติของของจริงเล็กน้อย หินร่วงลง ตึกล้มลง เนื้อที่เปลี่ยนไป เข้มข้นกว่าชั่นทำลาย

สิ่งที่ทำให้ Worms เป็นตำนาน คือมันไม่ไหลไปกับแบบแผน หรือคิดว่ากระเบิดล่าจำนวนมากจะอำนาจ เล่นกับเพื่อนแบบขาดเสีย กำลังนับลมอยู่ ครั้งแล้วครั้งเล่า และเสร็จสิ้นด้วยการล้มเหลวก็ลั่นออกมาหัวเราะ — ไม่ใช่จากเกม แต่จากตัวเอง

เกมนี้เก่าแล้ว ใช่ แต่อย่างไร มันยังทำให้เขี้ยวเหนี่ยวหลากหลายไปในแต่ละตา ถ้าเธอจำได้ถึงสิ่งที่ดึงดูดสายรุ้งในเกมรุ่นเก่า ถ้าเธอเคยฝืนเล่นเกมที่ไม่ต้องฟังขอร้อง Worms นั่นแหละ ยังไม่สายเกินไปที่จะสวมสู้ใจกับทีมแล้วเสียกำลังใจ