Die rotswarte Bowser lacht je recht in het gezicht — letterlijk, want zijn gigantische hoofd drijft daar in de ruimte en je spring op zijn tanden. Super Mario Galaxy 2 weet dat je al weet hoe dit werkt, en daarom gooit het je meteen in het diepe zonder enige voorbereiding. Nintendo was klaar met tutorials.

Het is een platformer in 3D, uitgebracht in 2010 voor de Wii, en ja, het volgt het standaardscript: Bowser heeft Peach ontvoerd, Mario moet door verschillende werelden heen de Power Stars verzamelen. Maar het recept is simpel gebleven omdat het al vier jaar eerder, in Galaxy 1, perfect was uitgewerkt. Dit keer gaat Nintendo niet voor vernieuwd, maar voor verfijnd — meer van hetzelfde, alleen beter.
Wat maakt het spelen ervan grappig is dat het je steeds nieuwe trucs aanleert zonder dat je het merkt. Een niveau geeft je een powerup, je speelt ermee, en drie uur later besef je dat je met elkaar een heel ander soort gamer bent geworden. De zwaartekracht werkt niet meer, nu zweef je. De camera staat niet meer achter Mario, nu handle je hem als een bal. De bewegingsbesturing via die Wiimote voelt oppervlakkig totdat je door een smal gat moet vliegen — dan snap je waarom dit toestel gemaakt werd.

Waar Galaxy 1 nog voelde als experimenteel, vol voorzichtigheid, voelt Galaxy 2 als meesterwerk. De niveaudesign is kaarsrecht: elk level doet één ding, en dat doet het goddelijk. Geen omwegen, geen opvulling. De moeilijkheid klimt logisch, en zelfs de moeilijkere niveau's voelen niet gemeen, meer als een eerlijk duel. En de muziek — nooit overgewaardeerd, altijd precies goed.
Nu, bijna vijftien jaar later, voelt het niet verouderd. De graphics zijn duidelijk van de Wii-era, maar ze zijn zo schoon en doordacht dat het niet dwarszit. Wat wel veranderd is: tegenwoordig zou dit spel waarschijnlijk nooit zo uitgebracht worden. Het zou laden, tutorial-screens hebben, achievement-lists. Galaxy 2 is van voorbij die obsessie.

Je speelt dit vandaag omdat je wil voelen hoe goed 3D-platformers kunnen zijn wanneer iedereen zijn mond houdt en aan het werk gaat. Emulatie op een moderne computer geeft je alle uren gameplay waarvan je dacht dat ze weg waren. Het is nog steeds tegen niets op.