mspacman

Ms. Pac-Man arriveerde in 1983 op de Atari 2600 als eerste poging om de beroemde rondkoppige eter in oog aantrekkelijk voor het andere geslacht. Het resultaat? Een verrassend degelijke port van het originele arcade-spel, één die je in een retro-emulator kunt spelen zonder het gevoel dat het spel je bedriegt bij de score.

Het speelt simpel: een meisje met een strik beweegt door een doolhof, eet stippen op, en ontwijkt kleurrijke geesten. Er zijn vier vijanden in plaats van de originele drie, wat meer chaos en minder tijd om na te denken betekent. Als je een energizer-pastille eet, mag je het spel omdraaien en die geesten een paar seconden lang in snacks veranderen. De Atari-versie slaagt erin wat het meest uitmaakt — eenvoudige bediening, ruimtelijk bewustzijn, timing. De graphics zijn primitief, het geluid als een speeltje dat piept als je erop stapt, maar het komt allemaal samen.

De Atari 2600-bibliotheek was een mixed bag — tonnen klonen en degeneraties, maar Ms. Pac-Man behoorde niet tot de slechtste ports. Het behoudt het tempo, de doolhoven herhalen zich niet onmiddellijk, en het gedrag van de geesten is voorspelbaar genoeg om strategieën voor in te stellen, maar niet zo doorzichtig dat het een wandeling in het park is. Na tien minuten is het aan jou wat je vervolgens doet.

Ik zal het vandaag niet verbergen. Het is een luid, levend overblijfsel van hoe de jaren negentig de ziel uit dingen hebben gerukt die eens solide waren. Maar nu, met het verstrijken van de tijd, zie ik het als een solide interpretatie van een klassieker — geen mirakel, gewoon eerlijk werk. Als je klassiekers op papier wilt, geef het een probeerslag online. Het zal je een half uur kosten, misschien zeven minuten, het is snel en onopvallend.