F-22 Lightning II

Ik stel me liever een gevechtsvliegtuig in het algemeen voor dan dat ik naar het verpixelde model ervan in deze simulator kijk. F-22 Lightning II is een typische losse game uit de jaren negentig — toetsen, knoppen en gegevens in tekst in plaats van iets dat werkelijk op het scherm gebeurt. Je brengt een tijdje door met het begrijpen van de interface, en dan realiseer je je dat een goed gevecht tientallen minuten duurt en de inhoud dun is bevorderd.

Het is een vluchtsimulatoren met ambities voor realisme, maar zonder het budget om dat waar te maken. Je nestelt je in de cockpit van de nieuwste Amerikaanse gevechtsvliegtuig uit het midden van de jaren negentig en je bent verantwoordelijk voor pilotage, navigatie en wapenbeheersing. Het doel is missies — dogfights, bommenwerpen, vliegen over vijandelijk grondgebied. Prima op papier. Het probleem zit in de uitvoering.

Het spel is traag. Ik zal er geen doekjes om winden — het is niet de schuld van de computer, het is het ontwerp. Het starten van het vliegtuig duurt eeuwig, en dat doen manoeuvres over lange routes ook. De graphics zijn overblijfselen uit de vorige generatie, de bediening is onprettig, en als je eindelijk bij het schietgedeelte aankomt, ontdek je dat precies zijn volgens de natuurkunde saai en verwarrend is. Iedereen die een echte simulator wil, pakt een stapel handleidingen en drie uur vrije tijd. Iedereen die alleen wil vliegen en schieten, zal teleurgesteld zijn.

In het midden van de jaren negentig was dit spel een poging om te concurreren met outfits zoals TalonSoft en soortgelijke tactical sim-ontwikkelaars. Het werkte niet. Het neemt een ongemakkelijke plek in — te moeilijk voor plezier, niet realistisch genoeg voor een ernstige simulator. Het is bijzonder slecht ouder geworden: mechanica zonder graphics om ze leesbaar te maken, zijn gewoon code op papier.

Tegenwoordig wordt het minder uit nostalgie en meer uit nieuwsgierigheid gespeeld — om te zien wat je allemaal kunt doen met een gevechtsvliegtuig als je geïnteresseerd bent in de geschiedenis van computersimulators. Het is geen slecht spel volgens de normen van 1996, gewoon voorzichtig, traag en zonder drive. Betere opties bestaan — StarFox op SNES had meer plezier, Falcon 3.0 had meer inhoud, en Comanche had meer dynamiek. F-22 Lightning II zit ergens in het midden en haalt nooit op aan beide zijden.