Eind 1996 uitgebracht door Blizzard, nam Diablo de eerbiedwaardige dungeon-crawler en kleedde die uit tot iets dat iedereen binnen enkele seconden kon oppakken: klik om te bewegen, klik om te vechten, daal af. Onder de stad Tristram liggen zestien niveaus van een willekeurig gegenereerde kathedraal, en onderin wacht de Heer van Verschrikking zelf. De geniale zet zat in het ritme — de eindeloze klik-loot-klikcyclus, de constante stroom nieuwe wapens en wapenrusting, de manier waarop de duisternis altijd iets leek te verbergen dat het grijpen waard was.

Je koos een van drie helden — Warrior, Rogue of Sorcerer — en elk speelde onderscheidend genoeg om een tweede run te rechtvaardigen. De willekeurig gegenereerde niveaus en itemdrops zorgden ervoor dat geen twee afdalingen hetzelfde waren, en het vinden van een zeldzaam item met een gouden naam was een oprechte kick. De broedende soundtrack van Matt Uelmen, in het bijzonder de weemoedige gitaar van het Tristram-thema, blijft een van de meest sfeervolle soundtracks uit die tijd. De isometrische kunststijl was grimmig en geaard, een echte breuk met de vrolijkere fantasy van die periode.

Diablo definieerde in wezen het action-RPG-sjabloon dat Torchlight, Path of Exile en talloze anderen nog steeds volgen, en de Battle.net-multiplayer hielp onlinespel mainstream te maken. Het houdt vandaag de dag opmerkelijk goed stand — de interface is helder, de gameplayloop is tijdloos, en de sluipende angst van steeds dieper gaan werkt nog altijd. Sterker nog, de terughoudendheid ervan ten opzichte van de vervolgen maakt het gefocuster en griezeliger.