Rise of the Triad - Dark War

وقتی که به عکس‌های Rise of the Triad نگاه می‌کنی، مغزت شاید باگ بخورد: این واقعاً از بچه‌های Apogee است؟ این Commander Keen با خوک‌ها نیست؟ اما هست. در سال ۱۹۹۴، استودیو تصمیم گرفت چیزی را امتحان کند که برای انجام آن بی‌تاب بود — و بیرون آمد دیوانه‌ترین کارنوال تیراندازی که صحنه DOS دهه نود تا به حال به آن احتیاج داشت.

داستان معمولی است. تو یک مأمور یک واحد ویژه هستی که وظیفه‌اش متوقف کردن تروریست‌ها در سطح‌هایی است که پر از رنگ، اسرار و تزیینات عجیب هستند. اما مکانیک‌های تیراندازی دلیل بازی نیستند. دلیل چیزهایی است که در خون حرکت می‌کند — سلاح‌های جادویی، تقویت‌هایی که تو را به خدایی با چهار بازو تبدیل می‌کنند، و فضایی که امروزه تقریباً همه آن را نادیده می‌گیرند.

آن را «نود‌های وحشی بی‌پروا» بنام‌گذار کن. صداهایی وقتی که آیتم‌ها جمع می‌کنی، بافت‌های شفاف، درخشش‌های نور — همه چیز دیوانه است. کنترل‌ها محکم هستند، پرش و تیراندازی حتی الان هم روان است، و طراح بوضوح فهمید که یک تیراندازی بدون طنز پست می‌افتد. اینجا مجسمه‌های عجیب، پیام‌های خنده‌دار خواهی یافت، و گاهی احساس می‌کنی که توسعه‌دهندگان به شدت لذت می‌برند. سطح‌ها پیچ‌و‌خم هستند که در آنها بسیاری از جاهای اختیاری را کشف خواهی کرد، اما ارزش کاوش را دارند.

گرافیک‌ها قدیمی هستند — Pixel art مثل Commander Keen، فقط بزرگ‌تر و رنگین‌تر. صدا قوی‌ترین عنصر باقی می‌ماند؛ موسیقی و افکت‌ها آن وایب Punk-rock عجیبی را حمل می‌کنند که در ذهنت می‌ماند. بازدیدهای سطح کوتاه هستند، اما متراکم. بعد از چند ساعت آنچه را دیدی که بازی آن را ارائه می‌دهد، و ناگاه این بازی «کوچک» است که از حافظه محو می‌شود. امروزه تقریباً هیچ‌کس آن را نمی‌شناسد، که شرم‌آور است.

این عنوانی است که نیاز داشت حتی عجیب‌تر باشد تا یادآور شود. باید کالت بود، اما میان بازی‌کنان عادی ناپدید شد. بهتر از بسیاری تیراندازی‌های آن دوره بازی می‌کند — دقیق‌تر، خنده‌دارتر، با خستگی قابل اندازه‌گیری کمتر. اگر عاشق دیوانگی بدون فیلتر با دیدگاهی صرفاً عجیب هستی، Rise of the Triad انتخاب کامل تو است.