Ports of Call

Ports of Call یکی از آن شبیه‌سازهای اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰ است که موضوعی به‌کلی غیرجذاب — اداره‌ی یک شرکت کشتیرانی تجاری — را به چیزی به‌طرز عجیبی گیرا تبدیل کرد. این بازی که ابتدا روی Amiga موفق شد و سپس راهش را به DOS باز کرد، شما را در نقش صاحب یک شرکت دریایی نوپا قرار می‌دهد. با سرمایه‌ای اندک شروع می‌کنید، یکی دو کشتی باری می‌خرید و سپس آن‌ها را روی نقشه‌ی جهان برای حمل بار بین بنادر می‌فرستید و همیشه باید نرخ‌های اجاره را در برابر سوخت، دستمزد خدمه، بیمه و خطر همیشگی طوفان، خرابی موتور یا دزدی دریایی بسنجید.

اما آنچه بیش از همه در خاطره‌ها مانده، سکانس بندر است. به‌جای آنکه ورود کشتی با یک کلیک در منو حل شود، بازی شما را برای یک مینی‌گیم کوتاه پهلوگیری به سبک آرکید پشت سکان می‌نشاند تا کشتی‌تان را در برابر باد و جریان آب به بندر هدایت کنید. جزئیات کوچکی است، اما یکنواختی مدیریتِ جدول‌گونه را می‌شکست و به کل بازی شخصیتی می‌بخشید که شبیه‌سازهای صرفاً اقتصادی آن دوره فاقدش بودند. ارائه‌ی بازی بر عکس‌های دیجیتالی‌شده از کشتی‌ها و بنادر واقعی تکیه داشت که در آن زمان واقعاً حس‌وحالی غریب و دوردست داشت.

همچنین باید به حالت چندنفره‌ی نوبتی (hot-seat) آن اشاره کرد که به چند غول کشتیرانیِ بالقوه اجازه می‌داد به‌نوبت ناوگان‌های رقیب بسازند. امروز این بازی تجربه‌ای کندتر و سنجیده‌تر از بازی‌های تایکونی مدرن است و لایه‌ی مدیریتی‌اش با معیارهای بعدی نسبتاً سطحی است، اما ترکیب سروکله زدن با اعداد و آن ترفند پهلوگیری دستی، هنوز جذابیتی متمایز به آن می‌بخشد که ارزش نگاهی دارد.