Digger

ماشین حفاری را کنترل می‌کنید، در حالی که از طرفین دشمنان می‌آیند و شما باید سریع‌تر از آن‌ها حفر کنید. بس این است. سال ۱۹۸۳ بود، رایانه‌های شخصی هنوز صدایشان مثل اره‌ی برقی بود و بیشتر بازی‌ها به شکل جداول بی‌روح بودند، اما Digger چنان‌که یک سیلی روی صورت بود.

Windmill Software این کار را انجام داد: چهار رنگ CGA، حرکت روان، سرعتی که فشار می‌آورد. دقیقاً مثل بازی‌های سالنی که در مغازه‌های موسیقی هر گوشه‌ای ایستاده بودند. شما در جنگل آهکی می‌خندید و سنگ‌ها را به پایین می‌غلتاندید تا دشمنان را له کنید، یا به سادگی می‌دویدید و امیدوار بودید که باقی می‌مانند. نقاط را جمع کنید، سطح‌ها را تمام کنید، دوباره شروع کنید. منطق صاف و سریع.

اما هنوز هم آن احساس را می‌فهمم. دکمه‌های جهت‌نما درست جواب می‌دهند، دشمنان با الگوهای خاصی حرکت می‌کنند و شما می‌توانید آن‌ها را فریب دهید. نه رویدادهای ناخواسته، نه تأخیری عجیب. بازی برای شما و ماشین صحبت می‌کند، و ماشین گوش می‌دهد. حفاری تنهایی نیست، اما این طور است که باید باشد: هر سطح کمی سخت‌تر می‌شود، دشمنان کمی سریع‌تر حرکت می‌کنند.

Digger پیش‌درآمد Pac-Man نیست، بلکه برادری است. دهه‌ی هشتاد یاد دارد که بازی‌های سادهٔ طراح‌شدهٔ خوب می‌توانند برای ساعت‌ها تسخیر کنند. رنگ‌ها امروز مثل فیروزه‌ای و نارنجی‌ای بی‌اهمیت به نظر می‌رسند، اما در آن زمان چنان‌که آتش بود. اسپرایت‌ها کوچک و بی‌تفصیل بودند، اما هر کدام بدون سردرگمی شناخته می‌شدند.

امروزه Digger برای کسی که می‌خواهد احساس کند که ریشه‌های بازی‌های آرکید کجا هستند. بدون داستان، بدون هدایت، بدون سطح انتخاب. شما فقط شروع می‌کنید و تا زمانی که شکست می‌خورید ادامه می‌دهید. حفاری ساده، عادلانه و بی‌وقفه.